اروتیک یوگورهای غربی

یوغورهای غربی گروهی کوچک‌اند با زبانی ترکی که عمدتاً در شهرستان خودمختار سونان یوغور، در کوه‌های چیلیان و دالان هِشی در استان گانسو در شمال غربی چین زندگی می‌کنند. آنان همراه با یوغورهای شرقی که به زبان مغولی سخن می‌گویند، ملیت رسمی‌شناخته‌شده یوغور را تشکیل می‌دهند که جمعیت آن در مجموع حدود چهارده هزار نفر است. بیشتر پژوهشگران ایشان را بازماندگان بخشی از اویغورهای کهن می‌دانند؛ گروه‌هایی از آنان پس از فروپاشی خاقانی اویغور در قرن نهم میلادی به سوی جنوب و به دالان گانسو کوچیدند و در منابع چینی به نام اویغورهای زرد شناخته شدند. زبان یوغوری غربی، که سارِیگ یوغور نیز خوانده می‌شود، از اویغوری کهن برآمده و به شاخه سیبری خانواده زبان‌های ترکی تعلق دارد. این زبان خط ویژه‌ای ندارد، به‌صورت شفاهی منتقل می‌شود و امروزه در معرض خطر انقراض است، زیرا بیشتر مردم به زبان چینی نیز تسلط دارند.

جامعه و معیشت

یوغورهای غربی در گذشته کوچ‌نشینانی شبان بودند که گوسفند، بز، یاک، اسب و شتر دوکوهانه باختری را در چراگاه‌های فصلی کوهستان می‌چراندند، در چادرهای نمدی زندگی می‌کردند و به پشم، پوست و دام تجارت می‌کردند. اکنون بسیاری از خانواده‌ها ساکن یا نیمه‌ساکن‌اند و دامداری را با کار مزدی و گردشگری ترکیب می‌کنند. زندگی اجتماعی مدت‌ها بر پایه تبارهای پدرتبار سازمان می‌یافت و بودیسم تبتی مکتب گلوگ شکل‌دهنده کارهای دینی است، با صومعه‌ها، لاماها و دعا در کنار بازمانده‌های شامانی و تنگریستی کهن‌تر. حماسه‌های شفاهی، ترانه‌های عامیانه و مرثیه‌های عروسی همچنان ابزارهای مهم حفظ زبان و حافظه جمعی‌اند.

ظاهر و آرایه

یوغورهای غربی ویژگی‌های چهره پهن نژاد شمال آسیایی استپ‌های شرقی را دارند، با موی سیاه صاف، چشمان تیره و پوستی که آفتاب بلندی‌ها آن را فرسوده کرده است. لباس سنتی زنان به‌ویژه متمایز است: کلاه بلند نمدی یا پوستی با منگوله‌های قرمز، جامه‌ای بلند با کمربند، و زیورسینه‌ای پهن که با مرجان، فیروزه، دکمه‌های صدفی و صفحات نقره دوخته شده و همراه موهای بافته پوشیده می‌شود. مردان ردایی با آستر پوست گوسفند، چکمه‌های چرمی بلند و کلاه‌های نمدی لبه‌دار یا نوک‌دار می‌پوشند که برای علف‌زارهای سرد و بادخیز مناسب است.