اروتیک کونوسیتانی‌ها

Cunusitani مردمی از ساردینیای باستان بودند که تنها یک بار، در قرن دوم میلادی، توسط جغرافی‌دان اسکندرانی بطلمیوس ثبت شده‌اند و او آنان را در نیمه‌ی شمالی جزیره جای داد. پس از آن از سند مکتوب ناپدید می‌شوند و در جمعیت رومی‌شده‌ای که ساردینیایی‌های امروز از آن برآمده‌اند، جذب می‌شوند. تقریباً هر آنچه درباره‌ی آنان با قطعیت دانسته است، در یک جمله از جغرافیای بطلمیوس جا می‌گیرد. اگر جزیره را از شمال به جنوب بپیماییم، بطلمیوس Tibulati و Corsi را در بالای فهرست می‌گذارد، سپس Coracenses را در زیر آن‌ها، پس از آن Carenses و Cunusitani را با هم، و در پایین‌تر Salcitani و Lucuidonenses. این جایگاهی در یک فهرست است، نه نقطه‌ای روی نقشه، و هیچ‌کس با اطمینان آن را به دره یا فلات مشخصی پیوند نزده است.

خود نام نشانه‌ای است. نویسندگان باستان معمولاً نام قومی ساردینیایی را از نام شهرها می‌ساختند: Nora نوریتانی‌ها را پدید آورد، Sulci سولکیتانی‌ها را، Neapolis نئاپولیتانی‌ها را. بر اساس همین الگو، Cunusitani باید مردم شهری به نام تقریبی Cunusi می‌بودند، اما هیچ سکونتگاهی با این نام با اطمینان شناسایی نشده است. مورخان رومی که نبردها در جزیره را شرح داده‌اند، از اقوام دیگری نام می‌برند، به‌ویژه Ilienses و Balari و Corsi، و هرگز از Cunusitani یاد نمی‌کنند.

آنچه با اطمینان بیشتر می‌توان گفت، به جهانی مربوط است که به آن تعلق داشتند. ساردینیا سرزمین nuraghi بود، برج‌های سنگی که در عصر مفرغ به هزاران ساخته شدند، و سرزمین جوامعی که مدت‌ها پس از آن‌که بازرگانان فنیقی و کارتاژی سواحل را مستقر کردند، همچنان گله‌داری و کشاورزی را در اطرافشان ادامه دادند. روم در سال 238 پیش از میلاد جزیره را گرفت و نسل‌ها با مردمان کوهستان جنگید که هرگز کاملاً به آنان اعتماد نکرد. تا زمان بطلمیوس، ساردینیا نزدیک به چهار قرن استان بود، پس Cunusitani که او نامشان را آورده بود، رعایای دیرینه‌ی استان بودند که میان عادات کهن روستا و زبان لاتین دستگاه اداری زندگی می‌کردند. زبان اصلی آنان شکلی از Paleo-Sardinian بود، زبان یا گروهی از زبان‌ها که هیچ متن خوانایی از خود بر جای نگذاشته و تنها در نام مکان‌ها و لایه‌ای از واژه‌ها در ساردینیایی امروز باقی مانده است. لاتین جای آن را گرفت، و ساردینیایی، زبان رومانسی که از همان لاتین پدید آمد، اغلب محافظه‌کارترین زبان خانواده‌اش خوانده می‌شود.

Cunusitani از آنچه درباره‌ی کارهایشان می‌دانیم، کمتر اهمیت دارند تا از آنچه نامشان نشان می‌دهد: این‌که ساردینیای رومی، از نگاه جغرافی‌دانی بیرونی، هنوز مجموعه‌ای از مردمان محلی نام‌دار بود، نه جمعیتی یکدست و بی‌تمایز. نسل جداگانه‌ای هم ندارند که به آن اشاره شود. آنان بخشی از نیاکان ساردینیایی‌های امروزند، جمعیتی که پژوهش‌های ژنتیکی نشان می‌دهند سهم غیرمعمول بزرگی از میراث پیش‌از‌تاریخی‌اش را حفظ کرده است.