اروتیک بارا

بارا مردمانی گله‌دار هستند. در فلات‌های علف‌زار خشک جنوب مرکزی ماداگاسکار، ثروت، جایگاه اجتماعی، ازدواج و حتی تعهدات در برابر مردگان با تعداد زبو سنجیده می‌شود؛ زبو گاوی کوهان‌دار است که در زمین‌های باز اطراف ایهوسی و توده ماسه‌سنگی ایسالو می‌چرد. خانواده بر اساس گله‌اش داوری می‌شود، و گله بیش از یک دارایی است. گاوها هدیه داده می‌شوند، در مراسم تدفین قربانی می‌شوند و از نسلی به نسل دیگر در خاندان منتقل می‌شوند، پس گله همچنین ثبت می‌کند که چه کسی به چه کسی چه بدهکار است.

این پیوند با گاو، رسمی را پدید آورد که بیگانگان بیش از هر چیز آن را به بارا نسبت می‌دهند: یورش. بنا بر سنت، مرد جوان با گرفتن گاو از گله‌ای دیگر نشان می‌داد که آماده ازدواج است. یورش آزمون جسارت بود، نه دزدی ساده، و خواستگاری که یورشی در کارنامه نداشت ممکن بود خانواده عروس را تحت تأثیر قرار ندهد. در دهه‌های اخیر این رسم رو به وخامت گذاشته است. دزدان دام مسلحی که با نام dahalo شناخته می‌شوند اکنون عملیات گسترده و خشونت‌بار در سراسر جنوب را اداره می‌کنند. آزمون کهن شجاعت در کنار یک بحران امنیتی واقعی جایگاهی ناخوشایند دارد و جوامع روستایی بارا بخش بزرگی از هزینه آن را می‌پردازند.

بارا به گویشی ویژه از زبان مالاگاسی سخن می‌گویند، زبانی آسترونزیایی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در آن سوی اقیانوس هند در بورنئو سخن گفته می‌شوند. اغلب گفته می‌شود که میراث آفریقایی بارا پررنگ‌تر از مردمان ارتفاعات شمال خود است. دین بر محور نیاکان می‌چرخد. مردگان، یعنی razana، در زندگی خانوادگی فعال می‌مانند و بسیاری از قواعد رفتار روزمره به‌صورت fady به ارث رسیده است، یعنی ممنوعیت‌هایی که از تباری به تبار دیگر فرق می‌کند. مردگان در غارها و شکاف‌های صخره نهاده می‌شوند و صخره‌های ایسالو گورگاه‌هایی دارند که بارا آن‌ها را زمین مقدس می‌دانند. مسیحیت پیروانی یافته است، اما معمولاً در کنار تعهدات نیاکانی قرار می‌گیرد، نه آنکه جای آن‌ها را بگیرد.

بارا هرگز یک پادشاهی واحد تشکیل ندادند. آنان به‌صورت مجموعه‌ای از تبارها و سرکردگی‌های قبیله‌ای زندگی می‌کردند، از جمله بارا به، بارا ایمامونو و بارا ایانتسانتسا. در قرن نوزدهم در برابر ادغام شدن در دولت در حال گسترش مرینا مقاومت کردند. بیشتر بارا هنوز در روستاها زندگی می‌کنند، دام پرورش می‌دهند و کشاورزی می‌کنند، در منطقه‌ای که فاصله‌ها طولانی و جاده‌ها بد است. گله خوب هنوز مطمئن‌ترین نشانه رفاه یک خانواده است.