اروتیک باینوک

بینوک‌ها به روایت بیشتر همسایگانشان، نخستین مردمی بودند که در پایین‌دست کازامانس ساکن شدند. بعدها قدرت مندینکا از کابو به سمت غرب گسترش یافت و کشاورزان برنج جولا در سرزمین‌های مانگرو پراکنده شدند. پیش از این دو، روستاهای بینوک بخش بزرگی از زمین‌ها را در کنار رودخانه کازامانس و تا جنوب، در محدوده‌ای که امروز گینه‌بیسائو نامیده می‌شود، در اختیار داشتند. نخستین ساکن زمین بودن هنوز هم محور هویت بینوک است. نام این منطقه معمولاً به Kasa mansa بازمی‌گردد، عنوانی که نخستین بازدیدکنندگان پرتغالی برای حاکم کاسا، پادشاهی بینوک روی رودخانه، ثبت کردند.

در قرن‌های شانزدهم و هفدهم، بینوک‌ها در مرکز تجارت منطقه بودند. بازارهای آن‌ها بر رودخانه‌های کازامانس و کاشئو، تولیدکنندگان داخل سرزمین را به بازرگانان پرتغالی و لوزو-آفریقایی ساحل پیوند می‌داد. این جایگاه دوام نیاورد. در قرن‌های بعد، گسترش مندینکا، جولا و بالانتا، جوامع بینوک را به پاره‌های کوچک‌تری راند. بسیاری از خانواده‌ها در گروه‌های همسایه جذب شدند و از راه ازدواج و زندگی روزمره، زبان آن‌ها را پذیرفتند.

زبان Bainouk، همان‌طور که معمولاً نوشته می‌شود، به شاخه اطلسی خانواده Niger-Congo تعلق دارد. این زبان در خوشه کوچکی با Kasanga و Kobiana قرار می‌گیرد که خود نزدیک به نابودی‌اند. گونه‌های آن، Gunyuño در گینه‌بیسائو و Gunyaamolo و Samik در سنگال، آن‌قدر متفاوت‌اند که زبان‌شناسان اغلب آن‌ها را زبان‌های جداگانه می‌دانند. Bainouk در زبان‌شناسی به دلیل طبقات اسمی‌اش شناخته شده است: واژه‌ای قرض‌گرفته را می‌توان صرفاً بر اساس آغاز آن در یک طبقه قرار داد، نوعی هم‌آغازی که در دستور زبان تعبیه شده است. امروز بسیاری از کسانی که خود را بینوک می‌نامند با جولا، مندینکا، ولوف یا کریول بزرگ می‌شوند و زبان نیاکان عمدتاً در روستاهای دورافتاده باقی مانده است.

بیشتر بینوک‌ها مسلمانند. اسلام عمدتاً از طریق همسایگان مندینکای آنان رسید و خانواده‌های مسیحی نیز وجود دارند. گرویدن به دین همه‌جا رسوم کهن را از میان نبرد و در برخی جوامع، زیارتگاه‌های نیاکان همچنان اهمیت دارند. بینوک‌ها امروز در زیگوئنشور و اطراف آن و در روستاهایی در سراسر جنوب سنگال، شمال گینه‌بیسائو و بخش‌هایی از گامبیا زندگی می‌کنند. آنان مردمی کوچک‌اند با تاریخی طولانی‌تر از آنچه شمارشان امروز نشان می‌دهد.