اروتیک آربوره

آربوره (که به شکل‌های اربوره یا هور هم نوشته می‌شود) مردمی کوچک از کشاورزان و دامداران در دره پایین اومو در جنوب اتیوپی‌اند. آنان میان رود ویتو و دریاچه چیو باهیر زندگی می‌کنند، در منطقه‌ای گرم و کم‌ارتفاع که با مردمان هامر، کونسو، تسمای و داساناچ هم‌مرز است. آربوره مدت‌های طولانی به‌عنوان بازرگان و واسطه میان همسایگان خود عمل کرده‌اند و به‌عنوان گروهی صلح‌جو با نفوذ آیینی شناخته می‌شوند که برکت‌شان در سراسر منطقه جستجو می‌شود. جمعیت آنان اندک است و عموماً چند هزار نفر برآورد می‌شود.

جامعه و معیشت

آربوره کشت ذرت دانه‌ریز، ذرت و لوبیا را در کرانه ویتو، چه با استفاده از عقب‌نشینی سیلاب و چه با تکیه بر باران، با پرورش گاو، بز و گوسفند ترکیب می‌کنند. جامعه‌ی آنان به تیره‌ها تقسیم شده و با نهادهای گروه‌های سنی و رهبران آیینی اداره می‌شود که تأیید آنان باور دارند باران، باروری و صلح را تضمین می‌کند. خانه‌ها از کلبه‌های گرد با سقف کاه‌پوش تشکیل شده‌اند که بر حسب تبار کنار هم قرار می‌گیرند، و زندگی دینی سنتی بر آیین‌های باران‌خواهی و احترام به ارواح نیاکان و ارواح سرزمین متمرکز است. آنان به زبان آربوره‌ای سخن می‌گویند؛ زبانی از گروه کوشی شرقی دشتی از خانواده آفروآسیایی، مرتبط با داساناچ و از راه دورتر با سومالیایی. آربوره در گذشته در موقعیتی راهبردی در شبکه‌های تجاری قرار داشت که دشت‌های اومو را به بازارهای مرتفع پیوند می‌داد.

ظاهر و آرایش

زنان آربوره به تراشیدن سر و پوشاندن آن با پارچه سیاه و به‌گردن‌آویز کردن رشته‌های انبوه از مهره‌های رنگارنگ شناخته می‌شوند؛ دختران جوان و مجرد ممکن است به‌جای آن کلاهک مهره‌دوزی‌شده بر سر بگذارند. آرایه‌ها شامل دستبند، گوشواره و کمربندهای آلومینیومی و مسی و کمربندهایی است که با صدف‌های کوری و مهره رشته شده‌اند. مردان به‌طور سنتی لنگی پارچه‌ای می‌پوشند و تکیه‌گاه سر چوبی کوچکی همراه دارند که به‌عنوان چهارپایه هم به کار می‌رود. هر دو جنس پوست قهوه‌ای تیره و اندامی باریک دارند که در این منطقه معمول است. تزئین بدن، نقش‌های رنگی و بیش از همه آواز در رقص‌ها و گردهمایی‌های دلدادگی برجسته است، جایی که موسیقی در زندگی اجتماعی آربوره و در نشانه‌گذاری فصل‌ها و آیین‌های گذار جایگاه محوری دارد.