اروتیک اومبری‌ها

امبری‌ها مردمی ایتالیایی‌تبار در مرکز ایتالیا بودند که از آغاز عصر آهن تا زمانی که روم آنان را در خود جذب کرد، دره بالایی رود تیبر و تپه‌های کوهستانی آپنین در شرق آن را در اختیار داشتند، و زبانشان تا سده نخست میلادی خاموش شده بود. آنان نام خود را بر منطقه امروزی Umbria نهادند که مردمش تنها به شیوه کلی و مبهمی از ایشان نسل‌بردارند، همان‌گونه که همه ساکنان مرکز ایتالیا از مردمان کهن این شبه‌جزیره نسل‌بردارند. آنچه امبری‌ها را به‌عنوان یک قوم، هم در نگاه خودشان و هم در نگاه همسایگانشان، شکل می‌داد، زبان و آیین بود. اومبری به شاخه سابلی زبان‌های ایتالیک تعلق داشت و با زبان اوسکی و زبان‌های ساباین‌ها و سامنیت‌ها خویشاوندی نزدیک داشت، و نسبت به لاتینی بیشتر پسرعموی آن بود تا خواهرش. آنان آن را از راست به چپ و با خطی که از اتروسک‌ها وام گرفته بودند می‌نوشتند، و بعدها با حروف لاتین. همسایگانشان مهربان نبودند. اتروسک‌ها کرانه غربی رود تیبر را در دست داشتند، از جمله Perugia که نویسندگان باستان می‌گفتند زمانی امبری بوده است. گل‌های سنون حدود سال ۴۰۰ پیش از میلاد کرانه آدریاتیک را تصرف کردند. روم پس از شکستن ائتلافی از امبری‌ها، سامنیت‌ها، اتروسک‌ها و گل‌ها در Sentinum در سال ۲۹۵ پیش از میلاد، در Narni و Spoleto مستعمره ساخت و Via Flaminia را مستقیماً از سرزمین امبری‌ها گذراند. شهروندی با جنگ متحدان در سال ۹۰ پیش از میلاد همراه شد و آگوستوس آنچه باقی مانده بود را ذیل Regio VI، Umbria ثبت کرد.

تقریباً هر آنچه از زندگی درونی ایشان می‌دانیم از هفت لوح برنزی به دست می‌آید که در سال ۱۴۴۴ در Gubbio کشف شد. الواح Iguvine بلندترین متن در هر زبان ایتالیک باستان، جز لاتین، است و نه قانون است و نه حماسه، بلکه راهنمای آیینی یک برادری کاهنان به نام Atiedian Brethren است. این الواح پاکسازی سالانه شهر را شرح می‌دهند: فال گرفتن از پرندگانی نام‌برده در ناحیه‌های نام‌برده آسمان، قربانی کردن گاوها در هر یک از سه دروازه برای Jupiter، Mars و Vofionus که هر یک لقب Grabovius دارد، و سپس هدایت شهروندان گردآمده به دور حصارها در حالی که کاهن اتروسک‌ها، مردم Tadinum و دیگر دشمنان را با نام لعنت می‌کند. برای Vofionus و الهه Tursa معادل رومی روشنی وجود ندارد. این آیین، دینی مستقل بود و رونوشتی از یک دین ایالتی نبود. پیکره برنزی یک جنگجو که ساخت اتروسک‌ها بود و نزدیک Todi یافت شد و به Mars of Todi معروف است، یک نذر امبری از مردی به نام Ahal Trutitis بر خود دارد: امبری‌ای که هنر را از همسایگان می‌خرد و به زبان خود امضایش می‌کند. پلینیوس بزرگ ایشان را کهن‌ترین قوم ایتالیا خواند و یونانیان داستانی گفتند که نامشان به معنای نجات‌یافتگان از طوفان است. روم از میان ایشان دو نویسنده گرفت که هنوز خوانده می‌شوند: Plautus، نمایشنامه‌نویس کمدی اهل Sarsina، و Propertius، شاعر اهل Assisi، که هر دو به لاتینی نوشتند. این است سیر ماجرا: قومی که زبانش را دولتی بلعید که خود در ساختنش یاری کرده بود، و آیین‌هایش باقی ماند زیرا کسی در Gubbio دستورهایش را بر برنز نقش کرد.