اروتیک تریبالی‌ها

تریبالی‌ها مردمی از عصر آهن در بالکان مرکزی بودند که از قرن پنجم پیش از میلاد تا اوایل دوران روم در منابع دیده می‌شوند. آنان دره موراوا و دشت جنوب دانوب را در صربستان امروزی و شمال غربی بلغارستان در اختیار داشتند تا آنکه فشار کلت‌ها و داردانی‌ها ایشان را فرسود و روم بازماندگانشان را در ایالت مزیا جذب کرد. هیچ تریبالی‌ای سطری نوشت که باقی مانده باشد. همه آنچه از ایشان می‌دانیم از یونانیان و رومیانی است که ایشان را به‌عنوان غارتگر، یا دشمنان مقدونیه، یا نامی بر نقشه یک ایالت دیده‌اند، و این نویسندگان در این توافق نداشتند که آیا تراکی بوده‌اند، ایلیری بوده‌اند یا قومی جدا. پژوهش‌های نوین معمولاً آنان را قومی متمایز از دوره پالئوبالکان می‌دانند که میان سرزمین ایلیری‌ها در غرب و سرزمین تراکی‌ها در شرق قرار گرفته بود و به زبانی سخن می‌گفت که هیچ کتیبه‌ای از آن به جا نمانده است. آنچه ایشان را برای باستانیان شناختنی کرد، آوازه خشونتشان بود. آتنیان در سال 414 پیش از میلاد نام ایشان را نماد بی‌ادبی می‌کردند، هنگامی که آریستوفانس خدایی تریبالی را که با زبانی بی‌معنی سخن می‌گفت در نمایشنامه پرندگان به صحنه آورد، یک دهه پس از آنکه سیتالکس، پادشاه اودریسی، هنگام لشکرکشی علیه ایشان جان باخت. در سال 376 پیش از میلاد، سپاهی تریبالی که گفته می‌شد 30,000 نفر بودند از تراکیه تا ساحل دریای اژه در آبدرا پیش راندند. در سال 339 پیش از میلاد، آنان در راه بازگشت فیلیپ دوم، پادشاه مقدونیه، از استپ‌های سکاها بر او کمین زدند، غنایمش را ربودند و نیزه‌ای به رانش زدند که او را لنگ کرد.

اسکندر در سال 335 پیش از میلاد دوران فرمانروایی خود را با تسویه آن حساب آغاز کرد. او تریبالی‌ها را در کنار رود لیگینوس شکست داد، پادشاهشان سیرموس را تا جزیره‌ای در دانوب تعقیب کرد، و سپس برای آنکه پیام را به گتاها هم برساند از رود گذشت. تریبالی‌ها تسلیم شدند و در عرض یک سال چند هزار نفر از ایشان در میان پیاده‌نظام سبک او به آسیا رفتند، و این نشان می‌دهد که دشمن شکست‌خورده چه زود به عنصری سودمند بدل می‌شود. قرن سوم پیش از میلاد مهربان‌تر نبود. سلت‌های اسکوردیسکی در حوالی محل تلاقی ساوا و دانوب مستقر شدند، داردانی‌ها از جنوب فشار آوردند، و تریبالی‌ها به سوی شرق، به رودهای تیموک و ایسکار، عقب نشستند، جایی که روم ایشان را یافت و در مزیا ادغام کرد. پس از قرن سوم میلادی، نام ایشان خاموش می‌شود. باستان‌شناسی اندکی می‌افزاید: گورهای تپه‌ای در حوضه موراوا که سلاح، طلا، کهربا و سفال یونانی وارداتی در خود دارند، به اشرافیتی جنگجو اشاره دارد که مدت‌ها پیش از غارت جنوب با آن داد و ستد می‌کرد. هزار سال پس از ناپدید شدنشان، نویسندگان بیزانسی که نام‌های کهن را برای ملت‌های نو دوست داشتند، واژه تریبالوی را به‌عنوان اصطلاح ادبی خود برای صرب‌ها زنده کردند و تا قرن پانزدهم به کار بردند. تریبالی‌ها هیچ فرزند اثبات‌شده‌ای ندارند، و ماندگاری ایشان در همان نام وام‌گرفته است، نه در هیچ جامعه زنده‌ای.