اروتیک توپنار

توپناار قومی هستند که با یک رود تعریف می‌شوند. سکونتگاه‌های بومی‌شان در امتداد بخش پایین‌دست رود کویسب قرار دارد، مسیلی که معمولاً خشک است و تپه‌های شنی سرخ نامیب را از دشت‌های سنگ‌ریزه‌ای شمال جدا می‌کند، پیش از آن‌که نزدیک والویس‌بی به اقیانوس اطلس برسد. آن‌ها خود را ǂAonin می‌نامند و مدت‌ها پیش از آن‌که کشتی‌های اروپایی در خلیج لنگر بیندازند، در این ساحل زندگی می‌کردند. بیگانگان معمولاً آن‌ها را زیر عنوان ناما طبقه‌بندی می‌کنند. آن‌ها به زبان خوخوگوآب سخن می‌گویند، زبانی با صداهای کلیکی که با همسایگان ناما و دامارا در آن شریک‌اند، اما بسیاری از توپناارها بر تاریخ مستقل خود تأکید دارند. آفریکانس زبان دوم رایج است و انگلیسی از راه مدرسه و کار در شهر به آن‌ها می‌رسد.

زندگی بر رود از !nara می‌گذرد، گیاهی خربزه‌ای، بی‌برگ و خاردار که فقط در نامیب یافت می‌شود. ریشه‌هایش برای یافتن آب تا عمق زیر تپه‌های شنی فرو می‌رود. خانواده‌ها حقوق موروثی بر قطعه‌های معینی از !nara دارند. در زمان برداشت، گوشت میوه جوشانده می‌شود تا به خمیری غلیظ تبدیل شود و برای ذخیره‌سازی خشک گردد، در حالی که دانه‌های روغنی نگه داشته یا فروخته می‌شوند. بزها از غلاف‌هایی تغذیه می‌کنند که از درختان آنا در امتداد بستر رود می‌ریزد. رود کویسب تنها پس از باران‌های خوب در بالادست بر روی زمین جاری می‌شود، و آبخوان زیر آن برای تأمین آب والویس‌بی پمپاژ می‌شود. این موضوع آب زیرزمینی را، نه فقط زمین را، به یکی از حساس‌ترین مسائل سیاسی جامعه تبدیل کرده است.

قرن نوزدهم رود کویسب را به روی بیگانگان گشود. والویس‌بی نهنگ‌شکاران، بازرگانان و مبلغان مذهبی را جذب کرد و ایستگاه میسیونری راینی در روی‌بانک، مسیحیتی را آورد که بیشتر توپناارها هنوز به آن پایبندند، عمدتاً از طریق کلیسای لوتری. یک شاخه به سمت شمال کوچ کرد و در سسفونتاین در منطقه کوننه ساکن شد، جایی که هنوز جامعه‌ای توپناار زندگی می‌کند. بریتانیا در سال 1878 والویس‌بی را ضمیمه کرد و این بندر تا سال 1994، چهار سال پس از استقلال نامیبیا، در دست آفریقای جنوبی ماند. در همین حال، بسیاری از سکونتگاه‌های کویسب درون پارک نامیب ناوکلوفت قرار گرفتند. این امر طی نسل‌ها به معنای چانه‌زنی با مقامات حفاظت محیط زیست بر سر چرای دام، آب و دسترسی به زمینی بوده که توپناارها هرگز آن را ترک نکرده‌اند. جامعه اقتدار سنتی خود را حفظ کرده که به رهبری یک کاپتاین اداره می‌شود، و همچنان در این مسائل از جانب خود سخن می‌گوید.