اروتیک لنجه

لنجه‌ها گروهی بانتویی در مرکز زامبیا هستند و نامشان بیش از آنچه بیشتر مردم می‌دانند در این کشور ثبت شده است. لوساکا نام خود را از لوساآکا گرفته است، سرکرده‌ای لنجه که روستایش نزدیک جایی بود که دولت استعماری در دهه 1930 برای پایتخت تازه‌اش برگزید. کابوه، شهر معدنی قدیمی در شمال، روی خط راه‌آهن، نیز در سرزمین لنجه‌ها قرار دارد. هر دو شهر بر زمین لنجه‌ها رشد کردند و لنجه‌ها از آن زمان با پیامدهای آن زیسته‌اند.

سرزمین آنان فلات استان مرکزی است. این فلات از لبه شمالی لوساکا از راه چیسامبا و چیبومبو به سوی کابوه امتداد دارد و به سمت غرب تا نی‌زارها و آبراهه‌های مرداب لوکانگا پیش می‌رود. زبان آنان، چیلنجه، به گروه بوتاتوه از زبان‌های بانتویی تعلق دارد، خانواده‌ای نزدیک که تونگا، ایلا، سولی و سالا را نیز دربر می‌گیرد. می‌توان شنید که چقدر با هم مشترک دارند. لنجه یکی از هفت زبان منطقه‌ای نیست که زامبیا در آموزش ابتدایی به کار می‌برد، از این رو بسیاری از لنجه‌ها بمبا را نیز صحبت می‌کنند که در کابوه رایج است، یا نیانجا، زبان روزمره لوساکا.

تاریخ مدرن زود و سریع به اینجا رسید. در نخستین دهه قرن بیستم، راه‌آهنی که از جنوب می‌آمد به معدن سرب و روی بروکن هیل رسید. خط راه‌آهن مزارع شهرک‌نشینان، کارگرگیران و شهرهای تازه را به کشوری از روستاهای پراکنده آورد. پس از استقلال، بروکن هیل به کابوه تغییر نام داد، از واژه‌ای محلی که معمولاً به معنای سنگ معدن ترجمه می‌شود. در اطراف چیسامبا هنوز مزارع تجاری بزرگ کنار خرده‌مالکی‌هایی قرار دارند که خانواده‌های لنجه در آنها ذرت می‌کارند و محصول خود را به شهر می‌فروشند.

خانواده‌های لنجه نسب خود را از راه مادری دنبال می‌کنند و در تبارهای نام‌دار سازمان یافته‌اند. امروزه بیشتر لنجه‌ها مسیحی هستند و به کلیساهای کاتولیک، پروتستان و پنطیکاستی تعلق دارند، اما احترام به نیاکان و رؤسا از میان نرفته است. رؤسا در گردهمایی سالانه کولامبا کوبوالو نقش اصلی را دارند؛ گردهمایی‌ای که در آن قبیله‌های لنجه رهبران سنتی خود را با طبل، رقص و هدیه گرامی می‌دارند. این مراسم میراث را به نمایش می‌گذارد، اما نکته‌ای عملی نیز در خود دارد: در روستاهای لنجه، همچون بسیاری از نقاط زامبیا، زمین‌های عرفی هنوز از طریق رئیس قبیله کنترل می‌شود.