اروتیک سوبیا

سوبیا مردمی رودنشین‌اند و رود بیشترِ آنچه ایشان را به گروهی واحد بدل می‌کند توضیح می‌دهد. سرزمینشان آن گوه‌ی دشت سیلابی است که در آن Chobe به Zambezi می‌ریزد و اکنون سه مرز آن را بریده‌اند: انتهای شرقی منطقه Zambezi در نامیبیا (که پیش‌تر نوار Caprivi نام داشت)، بخش Chobe در شمال بوتسوانا پیرامون Kasane، و سوی Sesheke از استان غربی زامبیا. خود را Vekuhane می‌نامند به نام نیای بنیان‌گذارشان Ikuhane، و زبانشان را Chikuhane. Subiya، Subia، Masubia و Basubiya نام‌هایی است که همسایگان و سه دولت بر ایشان نهاده‌اند. زیر هر یک از این نام‌ها، زندگی روزمره گرد آب سامان می‌گیرد. مردان با قایق‌های تنه‌تراشیده ماهی می‌گیرند، گله‌ها میان چراگاه‌های دشت سیلابی و زمین‌های بلندتر رانده می‌شوند، با بالا و پایین رفتن سیل سالانه، و باغچه‌ها بر خاک نمناکی کاشته می‌شوند که آب بر جای می‌گذارد. بریدن نی، خشک کردن ماهی و زمان‌بندی سیل هنوز تقویم روستا را تعیین می‌کند، حتی آنجا که آسفالت و آنتن تلفن رسیده است.

Chikuhane زبانی بانتویی از گروه Botatwe است و از این رو با Tonga و Ila در زامبیا و با Totela و Fwe کوچک‌تر همسایه خویشاوند است، نه با Lozi که بیگانگان اغلب گمان می‌کنند زبان این منطقه است. با این همه Lozi همه‌جا هست. این زبان، زبان دربار Barotse بود که سوبیا را به عنوان خراج‌گزار خود نگه می‌داشت و هنوز زبان آموزش ابتدایی، کلیسا و رادیو در منطقه Zambezi است، پس بیشتر سوبیا دوزبانه‌اند و جوانان بیش از پیش نخست به آن روی می‌آورند. میراث سیاسی، پادشاهی Itenge است که فرمانروایش، Munitenge، هنوز از Bukalo در نامیبیا سازمان سنتی Masubia را رهبری می‌کند و بر khuta ریاست دارد، دادگاه عرفی که اختلاف‌ها را فیصله می‌دهد و زمین را در امتداد رود تقسیم می‌کند. سوبیای بوتسوانا رئیس ویژه خود را در منطقه Chobe دارند و سوبیای زامبیا در درون نظام Barotse جای دارند. قرن نوزدهم بر ایشان سخت گذشت. Sebitwane و کولولوها، ارتشی سوتوزبان که جنگ‌های آفریقای جنوبی آن را به شمال رانده بود، حدود سال ۱۸۴۰ بر زامبزی بالایی چیره شدند و Linyanti را که در سرزمین سوبیا بود پایتخت دولت خود کردند. David Livingstone در سال ۱۸۵۱ در همین‌جا فرود آمد. بازگشت Lozi در سال ۱۸۶۴ سوبیا را دوباره زیر فرمان Barotse قرار داد، و در سال ۱۸۹۰ معاهده‌ای که در اروپا امضا شد این نوار را بی‌آنکه با کسی از ساکنانش مشورت شود به آلمان سپرد. امروز بیشتر سوبیا مسیحی‌اند و میان جماعت‌های Lutheran، Catholic، Seventh-day Adventist و پنطیکاستی‌های تازه‌تر پراکنده‌اند، در حالی که آیین‌های نیاکانی و درمانگران سنتی در کنار کلیساها جایی نگه داشته‌اند. شمارشان زیاد نیست، اما قایق، khuta و Munitenge به ایشان احساسی روشن‌تر از هویت خویش می‌دهد از آنچه شمارشان نشان می‌دهد.