اروتیک مباندرو

مباندرو (خودنام Ovambanderu)، که به هررو شرقی هم معروف‌اند، مردمی شبان‌پیشه با زبان هرروی در شرق نامیبیا و مناطق مرزی مجاور در بوتسوانا هستند و بیشتر در صحرای شنی اوماهکه در اطراف گوباییس زندگی می‌کنند. آنان زبان، فرهنگ محوریت‌یافته بر دام، و خاستگاه مشترک با اوواهررو گسترده‌تر دارند، اما هویت جداگانه، رهبری سنتی خاص خود و حافظهٔ تاریخی متمایزی را حفظ می‌کنند. روایت شفاهی هررو بر این باور است که مباندرو در جریان مهاجرت‌های طولانی به سوی جنوب، که این مردمان را به نامیبیای امروزی آورد، از بدنهٔ اصلی هررو جدا شدند.

جامعه و معیشت

زندگی مباندرو به‌طور سنتی بر دام متمرکز است که بر چراگاه‌های کم‌بار صحرای کالاهاری چرانده می‌شود و از چاه‌ها و در دوران جدید از چاه‌های عمیق آب می‌خورد. دام معیار ثروت، پایهٔ شیربهای عروس و کانون آیین‌های نیاکان است، در حالی که دام کوچک و مقداری کشاورزی رژیم غذایی را تکمیل می‌کنند. نسب بر پایهٔ نظام دوگانهٔ هررو محاسبه می‌شود: یکی پدرتبار با نام oruzo که آتش مقدس و دام آیینی را کنترل می‌کند، و دیگری مادرتبار با نام eanda که ثروت دامی از طریق آن به ارث می‌رسد. آتش مقدس (okuruwo) هر خانوار را به نیاکانش پیوند می‌دهد. مباندرو در جنگ استعماری آلمان بین سال‌های 1904 تا 1908 تلفات فاجعه‌باری دادند، زمانی که بسیاری از هررو و مباندرو کشته یا به بیابان رانده شدند، رویدادی که همچنان در حافظهٔ جمعی‌شان و در تأکید بر یک نظام سیاسی متمایز تحت رهبری رؤسای خودشان محوری است.

ظاهر و زیورآلات

مانند دیگر زنان هررو، زنان مباندرو به‌طور گسترده به‌خاطر لباس ohorokova شناخته می‌شوند؛ پیراهنی بلند و پرچین به سبک ویکتوریایی که روی چند زیرجامه دوخته می‌شود، در قرن نوزدهم تحت تأثیر مبلغان مذهبی آلمانی پذیرفته شد و از آن زمان به نشانی افتخارآمیز از هویت هررو بدل گشته است. این لباس با otjikaiva پوشیده می‌شود، یک روسری پارچه‌ای افقی که دو نوکش عمداً شاخ‌های دام، حیوان محوری این فرهنگ، را تداعی می‌کند. لباس‌ها از پارچه‌های پرنقش و رنگ‌های تند دوخته می‌شوند و هر جامعه و مناسبتی رنگ‌های مورد علاقهٔ خود را دارد. مردان در روزهای آیینی لباس‌های رسمی دوخته‌شده می‌پوشند که نشانگر تاریخ رزمی این گروه است. در زندگی روزمرهٔ روستایی لباس ساده‌تر است، اما روسری شاخ‌دار و پیراهن بلند همچنان نشانهٔ تصویری مشخص زنان مباندرو است.

شمار مباندرو به ده‌ها هزار نفر می‌رسد و امروز پرورش دام را با معیشت شهری و مزدبگیری ترکیب می‌کنند. آنان همچنان گروهی از هررو هستند که به‌خوبی مستندسازی شده‌اند و به‌خاطر احساس قوی هویت جداگانه در درون ملت گستردهٔ اوواهررو در نامیبیا و بوتسوانا شناخته می‌شوند.