اروتیک دامارا

داماراها از معماهای واقعی قوم‌نگاری جنوب آفریقا هستند. آنان به زبان Khoekhoegowab سخن می‌گویند که همان زبان کلیکی ناما و خوئه‌خوئه است، با این حال هیچ شباهتی به خویشاوندان زبانی‌شان ندارند، و سنت شفاهی حضور آنان در این منطقه را بسیار پیش از ورود چوپانان ناما یا کشاورزان بانتوزبان نشان می‌دهد. اینکه جمعیتی با پوست تیره که از نظر تاریخی شکارچی‌گردآورنده و مسگر بوده‌اند چگونه با همسایگان شبان خود زبانی مشترک یافته‌اند، پرسشی است که یک قرن ذهن زبان‌شناسان و باستان‌شناسان را به خود مشغول کرده، بی‌آنکه به پاسخی روشن برسد. داماراها خود چارچوبی کاربردی‌تر ارائه می‌کنند: آنان به سادگی مردمی هستند که از پیش آنجا بوده‌اند.

سرزمین اصلی آنان در ناحیه ناهموار شمال‌غرب ویندهوک قرار دارد: تپه‌های منفرد گرانیتی (اینزلبرگ)، بسترهای خشک رودخانه، و مرز میان نامیب و فلات مرکزی. این منطقه در دوران آپارتاید رسماً دامارالند نامیده شد و اکنون در مناطق اِرونگو و کونه‌نه ادغام شده است. از نظر تاریخی آنان در تسومب و برندبرگ روی مس کار می‌کردند، آهن ذوب می‌کردند، و میان شکار، پرورش دام‌های کوچک و تجارت با هر کسی که از آنجا می‌گذشت در رفت‌وآمد بودند. آنان بارها مورد یورش قرار گرفتند و آواره شدند: نخست به دست دسته‌های مسلح اورلام که در قرن نوزدهم از کیپ به سمت شمال پیش می‌آمدند، سپس به دست هررو، و پس از آن به دست اداره استعماری آلمان. بخش بزرگی از اقتصاد پیش‌استعماری آنان با این برخوردها از میان رفت. امروزه بسیاری از خانواده‌های دامارا در شهرها زندگی می‌کنند، یا در مزارع تجاری به‌عنوان کارگر کار می‌کنند، یا در مناطق اشتراکی اطراف خوریخاس و اوئیس.

دین به‌طور قاطع مسیحی است، بیشتر لوتری از طریق میسیون راینی، با پیروان کمتری از کاتولیک و پنتیکاستی. اعمال معنوی کهن‌تر، از جمله تکریم نیاکان، نقش محوری آتش مقدس و متخصصان آیینی که با باران و بیماری سروکار داشتند، کم‌رنگ شده اما کاملاً ناپدید نشده‌اند و بخش‌هایی از آن در مراسم تدفین و در شیوه خطاب کردن بزرگان دیده می‌شود. نظام طایفه‌ای، /Nu-khoen که در گروه‌های خویشاوندی نام‌دار با رهبران سنتی سازمان یافته است، همچنان سیاست محلی را در مناطق اشتراکی شکل می‌دهد، حتی جایی که هیچ اعتبار قانونی رسمی ندارد.

فرهنگ مادی داماراها آرام‌تر از همسایگان بیشتر عکاسی‌شده‌شان است: منجوق‌دوزی کمتر از هیمبا، چرم‌کاری کمتر از هررو، و تأکید بیشتر بر آواز و بر سنت آوازی متمایزی بدون همراهی ساز (آکاپلا) که از صامت‌های کلیکی زبان به‌عنوان عناصر ضربی بهره می‌برد. خود نام دامارا برچسبی بیرونی است که غریبه‌ها بر آنان نهاده‌اند، و نام ترجیحی خودشان ǂNūkhoen است که تقریباً به معنای «مردم سیاه» است، نامی که آشکارا آنان را از خوئه‌خوئه‌هایی که زبانشان را دارند اما تاریخشان را ندارند متمایز می‌کند.