اروتیک مافوه

آنچه مافوه‌ها را کنار هم نگه می‌دارد، وفاداری به یک زعامت سنتی است، بیش از هر خط تبار واحد. سرزمین آنان دشت هموار و فصلی سیلابی در امتداد رودهای Kwando و Linyanti در منطقه زامبزی نامیبیا است، همان نوار باریکی که مدت‌ها با نام Caprivi Strip شناخته می‌شد. رهبرانشان عنوان موروثی Mamili را دارند و مقرشان در Chinchimane است. بودن در جایگاه مافوه تا حد زیادی به معنای به رسمیت شناختن این مقر بوده است. در طول یک قرن گذشته، این به رسمیت شناختن همسایگانی با ریشه‌های گوناگون را در بر گرفته و گاه آنان را بیرون رانده است.

مردم در خانه به زبان فوه سخن می‌گویند، زبانی بانتویی که در آن سوی زامبزی در زامبیا نیز رایج است، اما به‌ندرت به‌تنهایی به کار می‌رود. سیلوزی زبان مشترک منطقه است که از پادشاهی لوزی، که قدرتش در قرن نوزدهم به این سرزمین رسید، بر جای مانده است. زبان انگلیسی زبان مدرسه و دولت است. بیشتر مافوه مسیحی‌اند. در کنار کلیساها، خوتا، شورا و دادگاه زعیم، هنوز به اختلافات بر سر زمین و خانواده رسیدگی می‌کند. هر سال جشنواره Lusata مردم را برای رقص، مراسم و نمایش عمومی وفاداری به خاندان سلطنتی به Chinchimane بازمی‌گرداند.

مرزها بیش از یک بار بر فراز سر آنان کشیده شد. در سال 1890 یک معاهده انگلیسی-آلمانی این نوار را به آلمان واگذار کرد تا مستعمره‌اش به زامبزی برسد، و این کار منطقه را از باروتسه‌لند در شمال جدا کرد. بعدها آفریقای جنوبی آن را به‌عنوان وطن اداره کرد. پس از استقلال، رقابت دیرینه با زعامت همسایه ماسوبیا وارد سیاست ملی شد. در سال 1998 جنبشی جدایی‌طلب به رهبری سیاستمدار مافوه Mishake Muyongo علنی شد و زعیم مافوه از جمله هزاران نفری بود که به بوتسوانا گریختند. پس از آن، در آگوست 1999 حملات مسلحانه به Katima Mulilo صورت گرفت و محاکمه خیانتی که به دنبال آن آمد بیش از یک دهه ادامه یافت. آن دوره هنوز هم شیوه سخن گفتن منطقه از خودش را شکل می‌دهد.

زعامت از درون نیز کوچک شده است. جوامع یی اطراف Sangwali خواستار اقتدار سنتی شناخته‌شده خود شدند و آن را به دست آوردند، و مطالبات مشابهی از بخش‌های دیگر قلمرو پیشین مافوه نیز مطرح شده است. نام روی نقشه هم حضور داشت: پارک ملی در تالاب‌های Linyanti که تا سال 2012 به نام زعیمان Mamili خوانده می‌شد، به Nkasa Rupara تغییر نام یافت.