اروتیک سیدی‌ها

سیدی‌ها نسل آفریقایی‌های شرقی‌ای هستند که طی حدود هزار سال به شبه‌قاره هند رسیدند؛ برخی به‌عنوان دریانورد و بازرگان در تجارت بادهای موسمی، برخی به‌عنوان سرباز، و بسیاری به‌عنوان برده‌هایی که از طریق شبکه‌های برده‌فروشی اقیانوس هند جابه‌جا شدند؛ شبکه‌هایی که موازی با نظام اقیانوس اطلس، که بیشتر شناخته شده است، فعالیت می‌کردند. امروزه آنان در جوامع پراکنده‌ای در غرب هند و پاکستان زندگی می‌کنند: خوشه‌هایی در جنگل‌های اوتارا کانادا در ایالت کارناتاکا، در گجرات پیرامون جوناگاد و شهر قدیمی نوابی ساچین، در حیدرآباد، و در سواحل سند و مکران در پاکستان. آنان داستان یک مهاجرت واحد نیستند، بلکه رسوب مهاجرت‌های بسیارند که در جیب‌هایی ساکن شدند که اغلب نسل‌ها با یکدیگر ارتباطی نداشتند.

این پراکندگی در زبان نمایان است. بیشتر سیدی‌های امروز به زبان محل زندگی خود سخن می‌گویند؛ یعنی کنکانی، کانادا یا گجراتی در هند، و سندی یا بلوچی در پاکستان. زبان بانتوی نیاکانی تنها در قطعاتی باقی مانده است: عبارات آیینی، متن ترانه‌ها، و واژگان خویشاوندی که بدون دستور زبان اصلی‌شان به ارث رسیده‌اند. اکثریت قریب‌به‌اتفاق آنان مسلمان‌اند و جمعیت‌های کوچک‌تر هندو و کاتولیک در هند نیز منعکس‌کننده همان آیینی‌اند که نیاکانشان به آن گرویده‌اند. زندگی دینی آنان در سطح عمل عموماً از همسایگانشان تمایزناپذیر است، اما جوامع سیدی به ارادت به باوا گور، قدیسی صوفی با ریشه اتیوپیایی، پایبندند که زیارتگاهش در گجرات، مرکز معنوی سیدی‌ها در سراسر شبه‌قاره است.

آنچه روشن‌ترین شکل بقا یافته، موسیقی است. گوما یا دهمال سیدی‌ها، رقصی دایره‌ای بر پایه طبل‌های نواخته‌شده با دست، آواز پرسش و پاسخ، و ریتمی جمعی و پرشتاب است که با وجود قرن‌ها دوری از منبعش، بی‌هیچ ابهامی ساختاری آفریقای شرقی دارد. این رقص در عروسی‌ها، در زیارتگاه باوا گور، و به‌طور فزاینده روی صحنه‌هایی اجرا می‌شود که از سیدی‌ها دعوت می‌شود تا خود را به بیگانگان معرفی کنند. برخی جوامع سیدی در کارناتاکا نیز آشپزی متمایز و سنتی از دانش جنگل دارند که به مناطقی گره خورده که در دوران استعمار در آن‌ها ساکن شدند.

از نظر سیاسی، سیدی‌ها در موقعیتی ناخوشایند قرار دارند: از جمعیت‌های اطراف خود آشکارا متمایزند، اغلب در جوامعی که بر اساس طبقه یا تعریف قومی سازمان یافته‌اند حاشیه‌ای‌اند، و آن‌قدر کوچک‌اند که دغدغه‌هایشان به‌ندرت در گفتگوی ملی مطرح می‌شود. هند سیدی‌های کارناتاکا و گجرات را به‌عنوان قبایل فهرست‌شده به رسمیت می‌شناسد که پشتوانه‌ای حقوقی تا حدی فراهم می‌کند. در پاکستان، جوامع شیدی کراچی و سند در دهه‌های اخیر آشکارتر سازمان‌دهی شده‌اند و میراث آفریقایی خود را مطالبه می‌کنند، میراثی که نسل‌های پیشین دلایلی برای پنهان نگه داشتنش داشتند.