اروتیک اوستی‌ها

اوستی‌ها آخرین حلقهٔ زندهٔ پیوند با آلان‌ها هستند، مردمی سرمتی که از دشت‌های اوراسیا برخاستند و تا دورهٔ اوایل قرون وسطی یکی از قدرت‌های مسلط شمال قفقاز شدند. بیشتر پسرعموهای آنان، یعنی سکاها، سرمت‌ها و آلان‌های غربی‌تر، یا جذب شدند، یا پراکنده شدند، یا نابود گشتند؛ اما اوستی‌ها در دره‌های بلند دو سوی رشته‌کوه مرکزی قفقاز پایداری کردند و زبانشان بازماند. همین به‌تنهایی آنان را غیرعادی می‌کند. اوستی‌ای زبانی ایرانی است و از فارسی و پشتو فاصله‌ای دور دارد، در منطقه‌ای گرفتار که عمدتاً زبان‌های قفقازی و ترکی بر آن غالب‌اند. این زبان به دو گویش اصلی تقسیم می‌شود، ایرونی در شرق و دیگوری در غرب، که با دو زیرگروه اصلی خود این مردم مطابقت دارند.

سرزمین مادری آنان بر خط اصلی کوهستان قفقاز گسترده است. جمهوری شمال اوسیتیا-آلانیا، که جمهوری‌ای در فدراسیون روسیه است، بر دامنه‌های پایین شمالی قرار دارد و به دشت باز می‌شود، و جنوب اوسیتیا، منطقه‌ای جداشده از گرجستان که تنها شمار اندکی از کشورها آن را به رسمیت می‌شناسند، رویهٔ شیب‌دارتر جنوبی را در بر دارد. جنگ ۲۰۰۸ میان روسیه و گرجستان تا حد زیادی بر سر همین خط درگرفت و از آن زمان شکاف سیاسی سخت‌تر شده است؛ اوستی‌های شمالی و جنوبی امروز زیر دولت‌های متفاوت، با پول‌های متفاوت و دسترسی متفاوت به جهان گسترده‌تر زندگی می‌کنند، با وجود زبان مشترک و شبکه‌های خویشاوندی مشترک در آن سوی کوه‌ها.

بیشتر اوستی‌ها مسیحیان ارتدوکس شرقی‌اند، میراثی از تماس آلانیای قرون وسطی با بیزانس و بعدها با گرجستان، اما مسیحیت در اینجا بر لایه‌ای کهن‌تر از آیین‌های ایرانی و بت‌پرستانه قرار دارد که هرگز کاملاً از میان نرفته است. بیشه‌های مقدس، زیارتگاه‌های کوهستانی و جشن‌های شخصیت‌هایی چون Wastyrdzhi، قدیسی عامیانه که ویژگی‌های یک خدای جنگجوی کهن‌تر را در خود جذب کرده و زنان حق بردن نامش را ندارند، در کنار تقویم کلیسا عمل می‌کنند، نه در تقابل با آن. یک اقلیت مسلمان، که بیشترشان دیگورند، تأثیر کاباردی و عثمانی متأخرتر را در دره‌های غربی بازتاب می‌دهد.

اوستی‌ها همچنین مردمی هستند که جهان حماسه‌های Nart را از آنان به ارث برده است، چرخه‌ای از داستان‌های پهلوانی که در گونه‌هایی در سراسر قفقاز مشترک است اما ریشه‌های ژرف‌ترش در اینجاست. پژوهشگران عناصری در داستان‌های Nart، از جمله جامی که به لب راستگویان می‌رسد، پیوند برادری جنگاوران و دیگ زایش دوباره، را به همان جهان هندوایرانی ردیابی کرده‌اند که سنت‌های آرتوری و جام مقدس را شکل داده است. این ادعای کوچکی نیست، و خود اوستی‌ها آن را در سکوت می‌دانند.