اروتیک بوروشوها

بوروشوها در دره‌های مرتفع هونزا، ناگار و یاسین در گیلگیت‌بلتستان پاکستان زندگی می‌کنند، جایی که رشته‌کوه قراقروم یکی از عمودی‌ترین ناهمواری‌های روی زمین را پدید آورده است. زبان‌شناسان آنان را بیشتر به‌خاطر یک واقعیت سرسخت می‌شناسند: زبانشان، بوروشاسکی، هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد. این زبان در میان همسایگانش، یعنی زبان‌های هندوآریایی، ایرانی، تبتی و ترکی قرار دارد و به هیچ‌یک شباهتی ندارد. هر تلاش جدی برای پیوند دادن آن با خانواده‌ای دیگر، از جمله قفقازی، ینیسه‌ای، دراویدی و حتی باسکی، نتوانسته است جامعه علمی را قانع کند. برای جمعیتی حدود 100,000 نفری که میان سه گروه بزرگ زبانی جهان گرفتار شده‌اند، این امر غیرعادی است و مهم‌ترین شاهدی است که بیش از همه برای این نظریه ذکر می‌شود که بوروشوها از نسل جمعیتی پیش‌هندواروپایی هستند که در جای دیگری جایگزین شده‌اند.

زندگی مذهبی آنان بر اساس خطوط دره‌ها تقسیم شده است. هونزا در اکثریت قریب‌به‌اتفاق خود اسماعیلی است، پیروان آقاخان، که شبکه مدارس و برنامه‌های توسعه‌اش طی نیم قرن گذشته شکل دره را دگرگون کرده است؛ نرخ باسوادی هونزا، به‌ویژه آموزش زنان، در مقایسه با منطقه به‌طور چشمگیری بالاست. ناگار، درست آن‌سوی رودخانه، شیعه دوازده‌امامی است و لحنی محافظه‌کارانه‌تر دارد؛ تفاوت میان دو کرانه چنان آشکار است که مردم محلی پیش از آنکه بپرسید خودشان به آن اشاره می‌کنند. یاسین و جیب‌های کوچک‌تر بوروشو آمیخته‌اند. حضور اسماعیلی‌ها از نظر تاریخی تازه است: این گرایش در قرن نوزدهم جا افتاد و لایه‌ای پیشین از تشیع، و پیش از آن آیین‌های پیش از اسلام را جایگزین کرد که آثارشان هنوز در مراسم فصلی و باورهای عامیانه پدیدار می‌شود.

تا سال 1974، هونزا و ناگار دولت‌های میرنشین بودند که میرها به‌صورت موروثی بر آن‌ها حکم می‌راندند و در بیشتر تاریخ‌شان در برابر کسی پاسخگو نبودند؛ این پادشاهی‌ها تنها زمانی به پاکستان پیوستند که ذوالفقار علی بوتو آن‌ها را لغو کرد. ناهمواری زمین این انزوا را تحمیل می‌کرد. جاده قراقروم که در دهه‌های 1970 و 1980 تا چین کشیده شد، به این انزوا پایان داد. معیشت دیرزمان بر کشت زردآلو، توت و گندم در شیب‌های آبیاری‌شده و پله‌پله استوار بوده است؛ آبی که از ذوب یخچال‌ها از طریق کانال‌هایی هدایت می‌شود که خود میراث مهندسی‌اند و با کار جمعی نگهداری می‌شوند. بوروشوها همچنین در طول قرن بیستم، در غرب، شهرتی تا حدی افسانه‌ای برای طول عمر و سلامت کسب کردند که بخش عمده آن را نویسندگان سفرنامه در میانه قرن بزرگ‌نمایی کرده‌اند؛ تصویر اصلی عادی‌تر است، اما رژیم غذایی و ارتفاع و پیاده‌روی واقعی‌اند.