اروتیک شغنانی‌ها

شغنی‌ها در دره‌های رود پنج زندگی می‌کنند، رودی که سرانجام به آمودریا می‌پیوندد، در غرب پامیر. روستاهایشان روی مخروط‌افکنه‌های آبرفتی قرار دارد، جایی که آبراهه‌های فرعی به دره اصلی می‌ریزند؛ نوارهای باریکی از زمین قابل آبیاری زیر دیواره‌های سنگی که هزاران فوت مستقیم بالا می‌روند. آنان پرجمعیت‌ترین مردم پامیری‌اند و زبانشان کارکرد زبان مشترک منطقه‌ای را دارد: گوینده روشانی، خوفی یا بارتنگی در خروگ تقریباً به همان اندازه احتمال دارد که از شغنی استفاده کند که از تاجیکی. گفتنش صریح لازم است، چون فرض رایج معمولاً برعکس است: شغنی نوعی تاجیکی نیست. این زبان ایرانی شرقی است، شاخه‌ای که پشتو و، قرن‌ها پیش، سغدی را هم پدید آورد، و گوینده فارسی از دوشنبه اصلاً نمی‌تواند آن را دنبال کند. تقریباً هر شغنی‌زبانی تاجیکی را هم بلد است و همه خواندن و نوشتنش را به آن انجام می‌دهد، زیرا شغنی هرگز بر سر یک خط توافق نکرده است. خط لاتین در 1930s آزمایش شد و از آن زمان پیشنهادهایی با خط سیریلیک در گردش بوده، اما هیچ‌کدام فراتر از مجموعه کوچکی از آثار منتشرشده پیش نرفتند. زبان در خانه زنده است، در موسیقی و در بحث.

مرز حقیقت سخت تاریخ جدید آنان است. توافقات مرزی انگلیسی و روسی در 1890s مرز را روی رود پنج تعیین کرد و شغنان را به دو نیم برید، و خویشاوندانی را در دو کرانه روبه‌روی هم بر جای گذاشت که می‌توانستند مزارع یکدیگر را ببینند و، در بیشتر سده بیستم، نمی‌توانستند عبور کنند. در سمت شمالی، شغنی‌ها شهروند تاجیکستان‌اند و در سمت جنوبی، شهروند افغانستان. هر دو گروه اسماعیلیان نزاری و پیرو آقاخان‌اند، در دو کشوری که اکثریتشان سنی است. اسماعیلیگری بدخشانی به ناصرخسرو، شاعر و فیلسوف سده یازدهم که در این کوهستان‌ها پناه گرفت، بازمی‌گردد و سروده‌هایش هنوز در charogh-rawshan، مراسم چراغی که بر فراز مردگان برپا می‌شود، خوانده می‌شود. مسجد کم است و اصلاً محور کار نیست. فضای آیینی خانه است: یک chid پامیری بر پنج ستون چوبی ایستاده که به نام خاندان پیامبر نام گرفته‌اند، زیر روزنه‌ای سقفی از چهار مربع که با زاویه‌هایی درون یکدیگر قرار گرفته‌اند تا زمین، آب، هوا و آتش را نشان دهند، به طوری که خانواده شام خود را زیر نقشه‌ای از جهان‌شناسی خویش صرف می‌کند. حکومت شوروی آموزش و نرخ باسوادی را آورد که پامیری‌ها را بسیار بالاتر از سهم‌شان در قشر حرفه‌ای تاجیک قرار داد. جنگ داخلی 1990s محاصره و گرسنگی نزدیک به مرگ به همراه آورد که عمدتاً با کاروان‌های شبکه توسعه آقاخان، که از گردنه‌های قرقیزستان آورده شد، شکسته شد. خروگ اکنون دانشگاه دارد و بحثی طولانی و حل‌نشده با دوشنبه.