اروتیک شامبا

شامبا‌ها نام خود را به کوه‌هایی دادند که در آن‌ها کشاورزی می‌کنند. اوسامبارا سرزمین ایشان است و در بیشتر تاریخ ثبت‌شده‌شان، شامبا‌ها مردمی بوده‌اند که زندگی بر تخته‌سنگی سرد، مرطوب و تقریباً عمودی را برگزیدند، در حالی که دشت‌های پایین همچنان گرم و کم‌هوا باقی ماندند. کوه‌های اوسامبارا به کمان شرقی تعلق دارند، رشته‌کوهی باستانی که از میلیون‌ها سال پیش باران‌های برخاسته از اقیانوس هند را فرامی‌گیرد، و پاداش این زمین دشوار خاکی است که تقریباً هر چیزی را می‌رویاند: موز، ذرت، لوبیا، هل، چای و سبزیجاتی که امروز با کامیون از دامنه به تانگا و دارالسلام فرستاده می‌شوند. کشاورزی شامبا تراس‌بندی‌شده، فشرده و بی‌پایان مورد بحث است، زیرا میزان زمین یک خانواده را شیب آن بیش از وسعتش می‌سنجد. زبانشان، کیشامبا، در شاخه ساحل شمال‌شرقی زبان‌های بانتو قرار دارد و آن‌قدر به بوندی و زیگوا نزدیک است که گویشوران دو سوی مرز بی‌دشواری با هم ارتباط برقرار می‌کنند، در حالی که خود کوه گفتار فوگا، بومبولی و ملالو را از یکدیگر متمایز نگه داشته است.

سیاست تاریخی شامبا بر یک اندیشه واحد استوار است: حاکم یا زمین را شفا می‌دهد یا ویران می‌کند. پادشاهی به امبِگا بازمی‌گردد، شکارچی و بیگانه‌ای که در روایت‌ها از غرب آمد، خوک‌های وحشی ویرانگر محصولات را کشت، گوشتشان را میان مردم بخش کرد و در فوگا به پادشاهی برگزیده شد. فرزندانش، خاندان کیلیندی، از طریق پسرانی که به عنوان رئیس در شهرهای دورافتاده گمارده می‌شدند حکومت کردند. کیمویری ییه نیومبای در نیمه نخست دهه 1800 بزرگ‌ترین نسخه این پادشاهی را از بلندی‌ها تا سوی ساحل در اختیار داشت و در سال 1848 مبلغ مذهبی یوهان لودویگ کرافت را در پایتختش پذیرفت. پس از مرگ او جانشینی خاندان کیلیندی را دو پاره کرد و جنگ‌هایی که به دنبال آمد پادشاهی را چنان ناتوان کرد که آفریقای شرقی آلمان در دهه 1890 آن را جذب کرد. زیر همه اینها واژگان سیاسی‌ای جریان داشت که استیون فایرمن، مورخ، در میان کشاورزان شامبا ثبت کرد: حاکم خوب زمین را شفا می‌دهد، یعنی باران می‌بارد، محصول می‌بندد و کودکان به دنیا می‌آیند، و حاکم بد به آن آسیب می‌زند، و خشکسالی شاهدی علیه او است. باران‌سازی مهارت مرکزی سلطنت و مسئولیت مرکزی آن بود. اندکی از این منطق در مشیتو باقی مانده است، یعنی تکه‌جنگل‌هایی که بالای روستاها برای باران و نیاکان بریده نمی‌شوند، و همین بخشی از دلیل آن است که این تپه‌ها هنوز جنگل‌های کهنی را حفظ کرده‌اند که دشت‌ها از دست دادند. امروز بیشتر شامبا مسیحی‌اند، به‌ویژه لوتری، میراث مأموریت بتل آلمانی در لوشوتو و ملالو، و اقلیت مسلمانی که از تجارت کاروانی به ارث رسیده است. هیچ‌کدام از این دو کیش، آیین‌های کهن را به‌طور کامل جانشین نکردند.