اروتیک اسکاتلندی‌ها

اسکاتلندی‌ها ملتی هستند که به همان اندازه که با تفاوت‌های درونی‌شان تعریف می‌شوند، با چیزهایی که آن‌ها را از همسایگان جنوبی‌شان جدا می‌کند نیز تعریف می‌شوند. خطی که تقریباً از خلیج کلاید تا خلیج فورث کشیده می‌شود، قرن‌ها هویت را شکل داده است: ساکنان دشت‌های پست به سوی جهان تجاری دریای شمال نگاه می‌کنند و نهادهایی را توسعه داده‌اند (کلیسا، شهرک دیواربندی‌شده و دانشگاه) که به اسکاتلند وزن تجاری و فکری بخشیده است؛ ساکنان ارتفاعات در بیشتر تاریخ ثبت‌شده حول تبار و خویشاوندی سازمان یافته بودند، با زبانی متفاوت، الگوی سکونتی متفاوت، و خاطره‌ای طولانی از اینکه ادینبورگ و لندن با ایشان به‌عنوان یک مشکل برخورد می‌کردند. جزایر نقشه را پیچیده‌تر می‌کنند. اورکنی‌ها و شتلندی‌ها اسکاتلندی‌هایی هستند که هنوز میراث نورس خود را در گویش، نام‌های مکان‌ها و اصرار آرامشان بر اینکه نه کاملاً کوهستانی‌اند و نه کاملاً کس دیگری، نشان می‌دهند.

دو زبان در کنار انگلیسی وجود دارند. زبان اسکاتلندی، زبان ژرمنی برنز و شهرهای دشتی و همچنین اولستر آن سوی آب، آن‌قدر به انگلیسی نزدیک است که بیگانگان آن را لهجه‌ای ساده می‌پندارند، و آن‌قدر متمایز است که گویشوران آن بهتر می‌دانند. زبان گیلیک اسکاتلندی زبان سلتی ارتفاعات و جزایر هبریدها است، با ایرلندی خویشاوند است اما حدود هزار سال مسیر جداگانه‌ای داشته است؛ این زبان بر اثر تخلیه اجباری، سیاست آموزشی و جاذبه اقتصادی تضعیف شده و اکنون بیشتر به احیای مصمم متکی است تا به استفاده عادی در خانه‌ها. دین در اسکاتلند از زمان اصلاح دینی به‌طور قاطع پروتستان و به‌ویژه پرسبیتری بوده است؛ کلیسای اسکاتلند به‌جای اسقف‌ها بر پایه ریش‌سفیدان کلیسا سازمان یافته است، ساختاری که به زندگی مدنی نفوذ کرد و به ایجاد فرهنگ باسواد کلیسایی کمک کرد که خوراک روشنگری قرن هجدهم در ادینبورگ و گلاسکو شد.

تخلیه‌های کوهستانی اواخر قرن هجدهم و قرن نوزدهم نقطه عطفی است که توضیح می‌دهد چرا احتمالاً شمار افرادی با تبار اسکاتلندی در خارج بیشتر از داخل است. مستأجران از دره‌ها رانده شدند تا جا برای گوسفندان باز شود، و مهاجرتی که به دنبال آمد، اسکاتلندی‌های ایرلندی‌تبار را به آپالاچیا، کوهستانی‌ها را به کیپ برتون و اوتاگو، و ساکنان دشت‌ها را به شهرهای جهان نو برد و با خود نهادهای پروتستانی، نام‌خانوادگی‌ها و نوعی لجبازی خاص را همراه برد. در داخل اسکاتلند، متجولان ارتفاعات که گاهی Nawken خوانده می‌شوند، گروهی داخلی، کوچک‌تر و کهن‌تر با زبان رمزی خود (cant) و حرفه‌هایشان هستند. Hogmanay، جشن سال نو، هنوز در محاسبه قدیمی بر کریسمس برتری دارد، شب برنز هر ژانویه با جدیتی برگزار می‌شود که غریبه‌ها را شگفت‌زده می‌کند، و این کشور، همان‌طور که مدتی است، همچنان با خود بر سر این بحث می‌کند که آیا ترجیح می‌دهد تنها از ادینبورگ اداره شود.