اروتیک رومانیسائل‌ها

رومانیسائل‌ها خانواده‌های کهنِ رومی نروژ و سوئد هستند. در نروژ با نام tatere یا reisende و در سوئد با نام resande شناخته می‌شوند. دو واژهٔ اخیر صرفاً به معنای مسافران است. ایشان سرزمین مشخصی ندارند. آنچه ایشان را به یک قوم بدل می‌کند تبار و زبانی است که پنج قرن است در میان خود نگه داشته‌اند، آن هم در دو کشوری که بخش بزرگی از آن مدت کوشیدند ایشان را از میان بردارند. ایشان از نظر تولد و شهروندی اسکاندیناوی و از نظر تبار و خاطره رومی‌اند، و هر دو را همزمان دارند.

نیاکان ایشان بخشی از مهاجرت رومی‌ها به شمال اروپا بودند و اسناد نشان می‌دهد که گروهی رومی در 1512 به استکهلم رسیده است. در سده‌های بعد، خانواده‌ها از حرفه‌هایی امرار معاش می‌کردند که می‌توانستند با خود ببرند: داد و ستد اسب، قلع‌کاری، دست‌فروشی، تعمیر لوازم خانگی و کار فصلی در مزرعه. در نروژ برخی خانواده‌ها با قایق در امتداد ساحل سفر می‌کردند. خانوارهای کشاورزی آنچه را ایشان می‌ساختند و می‌فروختند می‌خریدند، اما همچنان ایشان را در فاصله‌ای نگه می‌داشتند.

زبانشان Scandoromani است، زبانی پاره‌رومی. یعنی واژه‌های رومی که ریشه‌ای هندو-آریایی دارند را روی دستور زبان نروژی یا سوئدی به کار می‌برد. این زبان مانند رمزی خصوصی عمل می‌کرد. جمله‌ای می‌توانست برای کسی که پشت میز کناری نشسته تقریباً شبیه نروژی یا سوئدی عادی به نظر برسد و با این حال چیزی به او نگوید. امروز این زبان در خطر انقراض است و بیشتر توسط گویشوران مسن‌تر و درون خانواده‌ها زنده نگه داشته می‌شود. ایشان مانند همسایگانشان پیشینهٔ لوتری دارند. تلخ‌تر آن‌که سخت‌گیرانه‌ترین کارزار نروژ علیه ایشان را یک بعثت مسیحی اداره می‌کرد.

سیاست محو

از سال 1897، سازمانی که بعدها با نام بعثت نروژی برای بی‌خانمان‌ها شناخته شد برای پایان دادن به زندگی سیار تلاش کرد. این سازمان به‌طور خصوصی اداره می‌شد اما از سوی دولت تأمین مالی می‌شد. کودکان را از خانواده‌هایشان جدا می‌کرد و در یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های سرپرستی جای می‌داد. خانواده‌ها را به اردوگاه کار در Svanviken می‌فرستاد که تا سال 1989 تعطیل نشد، و در عقیم‌سازی‌ها بر پایهٔ قانون 1934 نیز مشارکت داشت. سوئد تقریباً همان کار را کرد. در دهه 1940 ایشان را به عنوان مسئلهٔ نژادی فرضی بررسی کرد و برنامهٔ عقیم‌سازی آن به شدت به ایشان آسیب زد. هر دو کشور از آن زمان در گزارش‌های رسمی به این تاریخ بازنگریسته‌اند. دولت نروژ عذرخواهی کرده و هر دو کشور اکنون این گروه را به عنوان یک اقلیت ملی به رسمیت می‌شناسند.

امروز بیشتر رومانیسائل‌ها زندگی ساکن در شهرها و شهرک‌ها دارند و مشاغل عادی دارند، هرچند برخی خانواده‌ها هنوز در تابستان با کاروان به راه می‌افتند. موزهٔ Glomdal در Elverum نمایشگاهی دائمی دربارهٔ تاریخ ایشان دارد. عنوان آن Romani: Latjo Drom است، یعنی جادهٔ خوب.