اروتیک پوکوت

پوکوت مردمی نیلی جنوبی از خوشه کالنجین هستند که در غرب کنیا (پوکوت غربی و باریگو) و در آن سوی مرز، در شرق اوگاندا زندگی می‌کنند. آنان به زبان پوکوت سخن می‌گویند، زبانی کالنجینی از شاخه نیلو-صحرایی. پوکوت معمولاً به دو شیوه زندگی تقسیم می‌شوند: پوکوتِ تپه‌ها که در ارتفاعات کشاورزی می‌کنند، و پوکوتِ دشت یا شبان‌ها که گله‌داری گاو، بز و گوسفند را در دشت‌های پست و خشک‌تر بر عهده دارند.

جامعه و معیشت

کشاورزی و دامداری، اقتصاد و هویت پوکوت را تعیین می‌کنند. جوامع تپه‌نشین سورگوم، ارزن و ذرت می‌کارند، گاهی با آبیاری، در حالی که جوامع شبان‌گرد برای شیر، گوشت، خون، شیربها و منزلت به دام‌ها وابسته‌اند. جامعه از راه تیره‌ها و نظام رده‌های سنی سازمان می‌یابد و گاوها از راه مبادله و ازدواج خانوارها را به یکدیگر پیوند می‌دهند. شوراهای ریش‌سفیدان و رهبران آیینی امور جامعه را هدایت می‌کنند. جدایی کشاورزان تپه‌ها و گله‌داران دشت در سراسر زندگی پوکوت جریان دارد، با این حال زبان مشترک، آیین مشترک و احساس خویشاوندی این دو را به هم پیوند می‌دهد.

باور و آیین تشرف

پوکوت خدای برتری به نام توروروت را می‌شناسند که با آسمان و باران پیوند دارد و در دعا و قربانی خوانده می‌شود. آیین تشرف در زندگی اجتماعی محوری است: ختنه برای هر دو جنس و آیین «ساپانا» ویژه مردان، جوانان را به رده‌های بزرگسالی راه می‌دهند و در میان جشن و رقص، پوشاک، زیور و مسئولیت تازه‌ای به آنان می‌بخشند.

ظاهر و آرایش

آرایش پوکوت پیچیده است، به ویژه برای زنان که گردنبندهای پهن و صاف مهره‌ای، گردنبندهای مهره‌ای لایه‌لایه، گوشواره‌های مارپیچ از برنج و آلومینیوم، و زیور لب یا بینی به گوش دارند و زنان شوهردار کلاه‌های بلند مهره‌دوزی‌شده بر سر می‌گذارند. مردان، به ویژه تازه‌تشرف‌یافتگان، کلاه‌های گلی و پردار قالب‌گیری‌شده، رنگ‌مالی بدن با گِل اُخرا و رشته‌های مهره به تن دارند. پوست اغلب با مخلوطی از اُخرا و چربی سرخ می‌شود و دامن‌های چرمی یا پارچه‌های پیچیده، این ظاهر پرنقش‌ونگار و فلزی را کامل می‌کنند. نتیجه یکی از پیچیده‌ترین سنت‌های زیورآرایی شخصی در این منطقه است.