اروتیک نورس-گیل‌ها

نورس-گالیک‌ها مردمی اسکاندیناوی و گالیکی از جهان دریای ایرلند بودند که در سده‌ی نهم شکل گرفتند و در اواخر سده‌های میانه به‌عنوان هویتی جدا از میان رفتند و در جمعیت‌های ایرلندی، مانکسی و گالیکیِ اسکاتلندی جذب شدند؛ جمعیت‌هایی که هنوز نام خانوادگی، نام مکان‌ها و واژگان دریایی آنان را با خود دارند. آنان بر دوبلین، واترفورد، ونکسفورد، کورک و لیمریک، جزیرهٔ من، هبریدها و ساحل گالووی، که نامش از آنان گرفته شده، فرمانروایی داشتند. مورخان ایرلندی ایشان را Gall-Ghàidheil، یعنی گالیک‌های بیگانه، می‌نامیدند؛ برچسبی که بیش از آنکه توهین باشد، اعترافی است به اینکه تقسیم‌بندی‌های کهن دیگر کارساز نبودند. آنان به نورسی و گالیکی سخن می‌گفتند، اغلب در یک خانواده، واژه‌ها را در هر دو جهت از مرز زبانی عبور می‌دادند و همواره به‌عنوان هم‌پیمانانی قابل اتکا در دسترس پادشاهی ایرلندی یا اسکاتلندی بودند که مزد می‌پرداخت.

قدرت آنان بیش از آنکه بر مرزها استوار باشد، بر مسیرهای دریایی بنا شده بود. سلسلهٔ Ívarr دوبلین را در اختیار داشت و در بخش‌هایی از سدهٔ دهم یورک را نیز، و همین دریای ایرلند را به راهروی میان دو پایتخت بدل کرد نه مرزی جداکننده. دوبلین در دوران Sitric Silkbeard نخستین سکه‌های ضرب‌شده در ایرلند را حدود سال 995 ضرب کرد، یکی از بزرگ‌ترین بازارهای برده‌فروشی شمال اروپا را اداره کرد، پادشاهش را برای زیارت به رم فرستاد و کلیسایی بنا نهاد که به کلیسای جامع Christ Church Cathedral تبدیل شد. مسیحیت با سرعت و بدون مبارزهٔ آشکار چندانی ریشه دواند. در جزیرهٔ من، صلیب‌های سنگی کتیبه‌های رونی نورسی دارند که یاد مردانی با نام‌های گالیکی را گرامی می‌دارند، و یکی از آنها در Kirk Andreas، اودین و گرگ را در کنار چهره‌های مسیحی بر یک لوح قرار داده است؛ این یا آشفتگی است یا ویرایشی بسیار مطمئن به خود. مان مجلس نورسی را هم نگه داشت و Tynwald هنوز تشکیل جلسه می‌دهد. در غرب، نروژ در سال 1266 هبریدها و مان را به اسکاتلند واگذار کرد، اما خاندان حاکم باقی ماند: نوادگان Somerled به لردهای جزایر بدل شدند، و کشتی‌ای که بر سنگ‌قبرهای غرب هایلند و نشان‌های عشیره‌ای نقش بسته، کشتی نورسی با مالکان گالیکی است. زبان در جهت مخالف حرکت کرد: گالیکی نورسی را در خود فرو برد و واژگان دریانوردی و چند هزار نام مکان جزیره‌ای را حفظ کرد. جمعیت بنیان‌گذار ایسلند بیشتر از راه ایرلند و هبریدها آمد و به همین دلیل تبار مادری ایسلندی‌ها به‌شدت گالیکی است. از نورس-گالیک‌ها چیزی که خود را چنین بخواند باقی نمانده، اما کرانه‌ای که بر جای گذاشتند هنوز خوانا است: Doyle، MacLeod، MacIver، Cotter، Ranald، و ساحلی پر از نام‌های نورسی که با دهان‌های گالیکی ادا می‌شوند.