اروتیک نیگوشی‌ها

Njeguši هم‌زمان مکان، تبار و گهوارهٔ یک سلسله است. این نام به مجموعه‌ای از روستاهای سنگی در یک حوضهٔ کارستی مرتفع در زیر کوه Lovćen تعلق دارد. همچنین نام قبیله‌ای است، یا pleme، که آن سرزمین را به‌عنوان یکی از جامعه‌های اصلی در ناحیهٔ Katuni مونته‌نگروی قدیم در اختیار داشت. زبان و دین، نیگوشی‌ها را از همسایگانشان جدا نمی‌کند، اما تبار چنین می‌کند. این خانهٔ خاندان Petrović-Njegoš است که بیش از دو قرن بر مونته‌نگرو فرمان راند.

این فلات در نقطهٔ اتصال قرار دارد. Cetinje، پایتخت قدیمی، با یک مسیر کوتاه به داخل خشکی می‌رسد. خلیج Kotor تقریباً مستقیماً در زیر آن فرو می‌رود و از طریق جاده‌ای پیچ‌در‌پیچ که در اواخر قرن نوزدهم در دل کوه کنده شد به آن می‌رسند. Kotor که ابتدا در اختیار ونیز و بعدها اتریش بود، نزدیک‌ترین بازار و درگاه ورود به دریای آدریاتیک بود. از اواخر قرن هفدهم، خاندان Petrović اسقف‌های-شاهزاده‌های مونته‌نگرو را تأمین کرد، یعنی متروپولیت‌های ارتدوکس که حکومت هم می‌کردند. اسقف‌ها نمی‌توانستند ازدواج کنند، بنابراین قدرت از عمو به برادرزاده منتقل می‌شد. در سال ۱۸۵۲ شاهزاده Danilo این خط را غیرروحانی کرد. Nikola I در سال ۱۹۱۰ عنوان پادشاهی گرفت، سپس در سال ۱۹۱۸ هنگامی که مونته‌نگرو در پادشاهی تازهٔ اسلاوهای جنوبی ادغام شد، تاج‌وتخت را از دست داد.

مشهورترین فرزند این فلات Petar II Petrović-Njegoš است که در سال ۱۸۱۳ در این‌جا به دنیا آمد. او کوشید گروهی از قبایل کشمکش‌جو را به یک دولت واقعی تبدیل کند. او منصب فرماندار را که مدت‌ها در اختیار خانوادهٔ رقیب Radonjić، که آن‌ها نیز اهل Njeguši بودند، بود، لغو کرد. همچنین او The Mountain Wreath را نوشت، یک نمایشنامهٔ منظوم که در سال ۱۸۴۷ منتشر شد و مردم منطقه هنوز آن را از حفظ می‌خوانند. آرامگاه او بر قله‌ای در نزدیکی Lovćen قرار دارد. دشمنی میان Petrović‌ها و Radonjić‌ها یادآور این است که pleme هرگز یک خانواده نبود. بلکه مجموعه‌ای از اخوت‌های پدرتبار، یا bratstva، بود که هر کدام روستاهای و وفاداری‌های خاص خود را داشت.

مردم این‌جا به گویش Shtokavian از زبان‌های اسلاوی جنوبی منطقه سخن می‌گویند. برخی آن را مونته‌نگرویی و برخی صربی می‌نامند و در مونته‌نگرو این انتخاب معمولاً بیانگر هویت ملی نیز هست. دین، ارتدوکس شرقی است که به گذشتهٔ کلیسایی سلسله پیوند دارد و از طریق جشن قدیس حامی خانواده در خانه زنده نگه داشته می‌شود. امروزه این نام بیشتر از راه غذا شناخته می‌شود: Njeguški pršut، ژامبونی که جای برخورد هوای کوهستان با نسیم دریا نمک‌سود، دودی و خشک می‌شود، به همراه پنیر سخت محلی. مانند بیشتر مناطق کوهستانی مونته‌نگرو، جمعیت روستاها کاهش یافته و بسیاری از خانواده‌های با ریشهٔ نیگوشی اکنون در Cetinje، Podgorica یا خارج از کشور زندگی می‌کنند.