اروتیک روماهای مسلمان

از یک گویشور زبان رومانی (زبان روماها) در اسکوپیه یا اسلیون بپرسید که فردی از کدام نوع روماست، و پاسخ ممکن است به‌جای یک طایفه، یک دین باشد: Xoraxane، یعنی روماهای مسلمان، در برابر Dasikane، یعنی روماهای مسیحی. این تمایز کهن و درونی است: خود روماها آن را درباره روماها می‌گذارند، و با جغرافیایی مشخص همخوانی دارد. روماهای مسلمان در جایی زندگی می‌کنند که امپراتوری عثمانی بیش از هر جای دیگر دوام آورد: بلغارستان، مقدونیهٔ شمالی، کوزوو، آلبانی، صربستان، بوسنی، تراکیهٔ یونان و ترکیه، جایی که شمارشان به میلیون‌ها می‌رسد و معمولاً فقط Romanlar نامیده می‌شوند. نیاکانشان حدود هزار سال پیش از شمال هند رفتند و مدت‌ها پیش از عثمانی‌ها به قلمرو بیزانس رسیدند. دین بعدها و در میدان عمل، طی نسل‌ها، به آنان رسید. این دین سنی است، عمدتاً حنفی، و جریان‌های بکتاشی و دیگر جریان‌های صوفی در آلبانی و در جیب‌هایی از جنوب نیرومندند.

ادارهٔ عثمانی آنان را دسته‌ای جداگانه به حساب می‌آورد، با مجموعه قوانینی ویژهٔ روملی در قرن شانزدهم، و با سنجاقی که حول محور مردم سازمان یافته بود نه حول قلمرو. همچنین از روماهای مسلمان با نرخ‌هایی مالیات می‌گرفت که معمولاً ویژهٔ غیرمسلمانان بود، و همین بیشتر آنچه را باید دربارهٔ جایگاهشان در نظم امور بدانید به شما می‌گوید. بخش‌بندی‌هایی که باقی مانده‌اند دست‌کم به همان اندازه که هر چیز دیگری، شغلی و گویشی‌اند: گروه Arlije ساکن مقدونیه و کوزوو، گروه Gurbeti، و گروه Sepečides که سبدباف بودند. Šuto Orizari در حاشیهٔ اسکوپیه شهرداری‌ای است با شهرداری از روماها و زبان روما به‌عنوان یک زبان رسمی کار، و تنها جایی از این دست است. آیین‌ها محلی و دور از کتاب‌اند: زیارت مزارهای مقدس، تربت قدیسی که هیچ‌کس بیرون از آن محله نامش را نشنیده، جشن‌های ختنه که خانواده سال‌ها برایش پس‌انداز می‌کند، و بالاتر از همه جشن Hıdırellez در اوایل ماه مه، همان جشن بهاری که روماهای مسیحی آن را با نام Ederlezi برگزار می‌کنند، و در ادیرنه با نام Kakava کرانهٔ رود را پر می‌کند. قرن بیستم سخت فشار آورد. «روند احیا» در بلغارستان در دههٔ 1980 نام‌های اسلاوی را بر ترکان و روماهای مسلمان به یکسان تحمیل کرد، و جنگ کوزوو در سال 1999 محله‌هایی را یکسره خالی کرد. از آن زمان، زبان روما در بسیاری از خانه‌ها جای خود را به ترکی، آلبانیایی، مقدونی و بلغاری می‌دهد، و کلیساهای پروتستان انجیلی در میان جوانان بلغارستان و مقدونیهٔ شمالی نفوذ واقعی پیدا کرده‌اند. هویت در اینجا همواره چیزی بوده که مردم می‌توانند میان آن جابه‌جا شوند، و اغلب هم چنین می‌کنند.