اروتیک لیگوری‌ها

لیگوریان قومی تاریخی در شمال‌غرب مدیترانه بودند که کوه‌ها و سواحل آنچه امروز لیگوریا و پیمونت و پروونس نامیده می‌شود را در اختیار داشتند، از هفتم پیش از میلاد دست‌کم تا زمانی که روم در دو سده‌ی پایانی پیش از میلاد آنان را در خود جذب کرد. نام آنان در منطقه‌ی ایتالیایی لیگوریا و در تبار مردم ژنوا و پروونس که پس از ایشان آمدند باقی مانده است. آنچه لیگوریان را برای یونانیانی که با آنان داد و ستد می‌کردند و رومیانی که با آنان می‌جنگیدند به قومی شناخته‌شده بدل کرد، خود سرزمین بود: نواری باریک از دریا که تقریباً بی‌درنگ به آپنین‌ها و آلپ دریایی تکیه داشت، جایی که زندگی بر محور روستای بالای تپه، شیب پلکانی زمین و گله می‌گذشت. دیودوروس سرزمین آنان را سنگلاخ و بدبخت خوانده، گفته بود در غار و کلبه‌های خشن می‌خوابند، و یادآور شده بود که زنان به اندازه‌ی مردان سخت کار می‌کردند. استرابون زندگی آنان را بر پایه‌ی گله و نوشیدنی‌ای از جو می‌دانست و می‌گفت چوب، پوست، گاو و عسل خود را به بندر ژنوا می‌فرستادند تا در عوض روغن زیتون و شراب بگیرند. کاتو آنان را دروغگویانی بی‌سواد خواند. تصویری که از ایشان بر جای مانده، تصویر مردمی سخت‌کوش در کوهستان است که خوب جنگیدند و پسران مازاد خود را صادر کردند: مزدوران لیگوری از سال 480 پیش از میلاد در هیمرا تا جنگ‌های پونی در صفوف کارتاژی‌ها ایستادند.

آنان هرگز یک دولت واحد نبودند. منابع ده‌ها قبیله را نام می‌برند: اینگائونی‌ها در اطراف آلبنگا، اینتِمِلی‌ها در ونتیمیلیا، ژنواتی‌ها در ژنوا، آپوانی‌ها در لونیجیانا، استاتیلی‌ها و واژیانی‌ها در تپه‌های پیمونت، و در غرب رود وار، سالوی‌ها، اوکسیبی‌ها و دسیاتی‌ها که شهرهای مستحکمشان در انترمون و روک‌پرتوز نفوذ شدید سلتی و عادت نصب سرهای بریده در طاقچه‌های سنگی را نشان می‌دهد. هنوز بحث است که زبانشان اصولاً هندواروپایی بوده یا نه، زیرا تنها از راه نام‌های شخصی و مکانی به ما رسیده است. پسوندهای -asco و -asca که در شمال ایتالیا پراکنده‌اند، روشن‌ترین ردپای آن‌اند. روم حدود هشتاد سال، از دهه‌ی 230 پیش از میلاد تا میانه‌ی سده‌ی دوم، طول کشید و در این کار اغلب بی‌رحم بود. در سال 180 پیش از میلاد، کنسول‌ها حدود چهل هزار آپوانی را به سامنیوم بردند و آنان را با عنوان لیگورهای باپیانی و کورنیکولانی دوباره اسکان دادند، که آزمونی زودهنگام از سوی روم در جابه‌جایی اجباری قومی بود. آخرین قبایل آلپی در یادمانی که آگوستوس در سال 6 پیش از میلاد در لا توربی برپا کرد، شکست‌خورده ثبت شدند. پس از آن لیگوریان در میان رعایای رومی و سپس در جمعیت‌های قرون وسطای ژنوا و پروونس محو شدند. آنچه باقی است نام منطقه، مجسمه‌ستون‌های پیش‌ازتاریخی لونیجیانا، و نقش‌های صخره‌ای عصر برنز در کوه بگو است که شاید کار نیاکان آنان باشد یا نباشد، و شهرتی به سرسختی سنگی که لیگوریا هرگز کاملاً از آن رها نشده است.