اروتیک کورپیکنسس‌ها

Corpicenses یکی از قبایل بومی ساردینیای باستان بودند، مردمی از درون جزیره که در قرن دوم CE تحت فرمانروایی روم ثبت شدند و از آن زمان در جمعیتی حل شدند که نوادگانشان امروز ساردینیایی‌ها هستند. هرچه نویسندگان باستان درباره‌ی آنان گفته‌اند در یک سطر از جغرافیای بطلمیوس جا می‌گیرد. او مردمان جزیره را از شمال به جنوب فهرست می‌کند و Corpicenses را کنار Celsitani قرار می‌دهد، زیر Rucensi و بالای Scapitani و Siculensi. این یعنی آنان در جایی از مرکز یا جنوب-مرکزی ساردینیا، در داخل خشکی و دور از بندرهایی که فنیقیان و کارتاژیان بنا کردند و روم به ارث برد، می‌زیستند. سرزمین دقیق آنان شناخته نیست و تلاش‌ها برای مشخص کردن ناحیه‌ای خاص عمدتاً بر ترتیب یک فهرست استوار است. بستر گسترده‌تر بهتر فهمیده می‌شود. Corpicenses وارث جهان نوراگی بودند، جامعه‌ی عصر برنز و آهن که سراسر ساردینیا را با هزاران برج سنگی به نام nuraghi پوشاند، چاه‌های مقدس بر فراز چشمه‌ها ساخت و پیکرک‌های کوچک برنزی از کمانداران، سرداران و چوپانان ریخت. در روزگار بطلمیوس آن تمدن قرن‌ها از اوج گذشته بود، اما برج‌ها هنوز در هر ناحیه برپا بودند، چنان‌که امروز نیز بسیاری از آن‌ها برپایند، و اقتصاد دامداری پیرامون آن‌ها کمتر تغییر کرده بود: گوسفند، بز و غلات روی زمین‌های بهتر.

زبان آنان به آنچه امروز سردینیِ باستان (Paleo-Sardinian) خوانده می‌شود تعلق داشت: زبانی بی‌خط، طبقه‌بندی‌نشده، و تقریباً بی‌گمان بی‌ارتباط با لاتین. از آن تنها لایه‌ای زیرین در نام مکان‌ها، نام گیاهان و شمار اندکی واژه‌ی روستایی در سردینیِ امروزی باقی مانده که لاتین نمی‌تواند توضیحشان دهد. روم در سال 238 BCE جزیره را از کارتاژ گرفت و سپس نسل‌ها با قبایل درون‌جزیره جنگید، قبایلی که نویسندگان رومی آنان را راهزنانی پوست‌پوش می‌پنداشتند. لاتینی که سرانجام پیروز شد سردینی شد، که اغلب کهن‌ترین زبان رومانس شمرده می‌شود و این نشان می‌دهد این جامعه‌ها تا چه اندازه منزوی مانده‌اند. دربارهٔ دین Corpicenses به‌طور مشخص چیزی ثبت نشده است. در سراسر ساردینیای بومی، پرستش بر چشمه‌ها و چاه‌ها و بر شخصیتی نیایی متمرکز بود که رومی‌ها او را Sardus Pater می‌نامیدند؛ معبد او در Antas در جنوب‌غربی هنوز پابرجاست. مسیحیت دیرهنگام به درون جزیره رسید: در دهه‌ی 590 CE پاپ گرگوری بزرگ هنوز نامه‌هایی درباره‌ی کوهنشینان ساردینیایی می‌نوشت که چوب و سنگ می‌پرستیدند. میراث این مردم ژنتیکی به همان اندازه فرهنگی است. پژوهش‌های DNA باستانی نشان می‌دهد که ساردینیایی‌های امروزی، به‌ویژه در داخل کوهستانی، به‌طور غیرمعمولی مستقیم از جمعیت عصر برنز جزیره‌اند. نام Corpicenses پس از بطلمیوس از سندها ناپدید شد. اما این مردم جایی نرفتند.