اروتیک موکوبال

موکوبال (که همچنین Mucubai، Mucubale یا Mugubale نوشته می‌شود) مردمی شبه‌کوچ‌نشین و دامدار در جنوب‌غربی آنگولا هستند. آن‌ها با هرِرو خویشاوندند و در فلات خشک و ساوانای درختچه‌های خاردار استان‌های Namibe و Cunene زندگی می‌کنند، در بخش‌هایی چون Virei و Bibala. به دلیل زمین‌های سخت نسبتاً منزوی‌اند و از کم‌آمیخته‌ترین گروه‌های هرِرو زبان آنگولا به شمار می‌روند و پوشاک و آداب متمایزی را حفظ کرده‌اند. جمعیتشان اندک است و معمولاً از چند هزار تا چند ده هزار نفر تخمین زده می‌شود.

جامعه و معیشت

موکوبال‌ها به گله‌داری گاو وابسته‌اند و آن را در کنار بز و گوسفند در مراتع خشک می‌چرانند و برای یافتن آب و چراگاه به‌صورت فصلی جابه‌جا می‌شوند. گاو در تغذیه، ثروت و مبادلهٔ ازدواج نقشی محوری دارد و جایگاه خانواده عمدتاً با شمار گله‌اش سنجیده می‌شود. رژیم غذایی آن‌ها بیشتر بر شیر استوار است و با غلات و کالاهای به‌دست‌آمده از داد و ستد تکمیل می‌شود. مانند دیگر مردم هرِرو، موکوبال‌ها نسب را از دو خط پدری و مادری می‌شمارند، نظام نسب دوگانه‌ای که ارث و تکلیف آیینی را شکل می‌دهد. آن‌ها به زبانی بانتویی سخن می‌گویند که از نزدیک به هرِرو (Otjiherero) مرتبط است. زندگی دینی بر گرامی‌داشت نیاکان و نگهداری آتش مقدسی که در خانوار روشن نگه داشته می‌شود متمرکز است؛ زندگان از این راه با مردگان ارتباط برقرار می‌کنند.

ظاهر و آرایش

زنان موکوبال به خاطر سربند پیچیده‌ای به نام ompota شهرت دارند که بر چارچوبی بافته‌شده ساخته می‌شود و با دکمه، مهره، صدف و دسته‌هایی از مو تزیین می‌گردد. دختران و زنان جوان موهای خود را در بافه‌های روغنی می‌بندند، پیش از آنکه سربند زن شوهردار را بر سر بگذارند. زنان متأهل نیم‌تنهٔ سفت و دامن‌های بلند و آویزان می‌پوشند و پوست و مو را با مخلوطی از خاک سرخ و چربی می‌مالند که درخششی متمایل به سرخی می‌بخشد و به‌عنوان نشانهٔ زیبایی و سلامتی ارزش دارد. برخی زنان به‌طور سنتی دندان‌های پایین جلویی را می‌کشند و دندان‌های بالایی را با سوهان به شکل نوک تیز درمی‌آورند. هر دو جنس گردنبند، دستبند و پابند مهره‌ای می‌بندند؛ مردان عصا حمل می‌کنند و پوشش‌های پارچه‌ای به تن دارند. موکوبال‌ها پوست قهوه‌ای تیره و اندامی لاغر و راست دارند که ویژگی مردمان دامدار این منطقه است.