اروتیک سوازی‌ها

سواتی‌ها یک قوم نگونی از جنوب قاره آفریقا هستند که قلمروشان دو سوی خطی سیاسی را دربرمی‌گیرد که نشان‌دهنده نحوه واقعی زندگی‌شان نیست: حدود دو سوم آنها در استان مپومالانگای آفریقای جنوبی و در لاوفلد شرقی زندگی می‌کنند، در حالی که بقیه اکثریت قاطع جمعیت اسواتینی را تشکیل می‌دهند، پادشاهی کوچک و محصور در خشکی که پیش‌تر سوازیلند نام داشت. آنها از معدود گروه‌های آفریقایی هستند که سلطنت پیشااستعماری‌شان دوران استعمار را دست‌نخورده پشت سر گذاشت و هنوز به‌عنوان نهاد سیاسی مرکزی عمل می‌کند: پادشاه (Ngwenyama، «شیر») همراه با ملکه مادر (Ndlovukati، «ماده‌فیل») حکومت می‌کند، ترتیبی از حاکمیت دوگانه که واقعاً غیرعادی است و صرفاً تشریفاتی نیست.

از نظر زبانی، سواتی به شاخه نگونی از بانتوی جنوبی تعلق دارد و با زولو و خوسا خویشاوندی نزدیک دارد، آن‌قدر نزدیک که گفت‌وگو میان آنها ممکن است، و آن‌قدر متمایز که اگر آن را با آنها یکی بگیرید، گویشوران سواتی حرفتان را تصحیح خواهند کرد. این گروه در اواخر سده هجدهم و اوایل سده نوزدهم به‌عنوان یک واحد سیاسی متمایز زیر خاندان سلطنتی دلامینی شکل گرفت و در جریان آشفتگی‌های mfecane، یعنی جابه‌جایی خشونت‌بار مردمان جنوب قاره آفریقا که با ظهور پادشاهی زولو همراه بود، طایفه‌های کوچک‌تر را در خود ادغام کرد. این تحکیم دفاعی دلیل اصلی وجود ملت سواتی به شکلی است که امروز دارد؛ همچنین پیوند تنگاتنگ میان سواتی‌بودن و سلطنت دلامینی را توضیح می‌دهد، پیوندی که در میان گروه‌های بزرگ‌تر نگونی هیچ همتای واقعی ندارد.

دین در عمل لایه‌لایه است. بیشتر سواتی‌ها خود را مسیحی می‌دانند، اما بخش بزرگی از آنان به کلیساهای صهیونی بنیان‌گذاشته‌شده به دست آفریقاییان تعلق دارند نه به فرقه‌های تبشیری، جماعت‌هایی که تکریم نیاکان، پیشگویی و آیین‌های شفابخشی را در چارچوبی مسیحی جای می‌دهند، و اغلب با جامه‌های سفید و طبل‌زنی در غسل تعمیدهای کنار رودخانه همراه‌اند. زندگی آیینی کهن‌تر در کنار این ادامه دارد، که آشکارترین نمود آن در دو مراسم بزرگ ملی دیده می‌شود: Incwala، آیین پادشاهی در میانه تابستان که قدرت پادشاه را به‌شکلی آیینی تجدید می‌کند و در مراحل درونی‌اش به روی بیگانگان بسته است، و Umhlanga یا رقص نی که شناخته‌شده‌تر است، گردهمایی سالانه زنان مجرد که هم‌زمان آیین بلوغ، تأیید عمومی نقش ملکه مادر و نمایشی است که دولت مدرن آن را به‌دقت سامان می‌دهد.

در زندگی روزمره، سرزمین سواتی‌ها سرزمین دام‌داری است که رفته‌رفته به مزارع نیشکر و امتیازهای معدنی می‌رسد، و بافت اجتماعی این ترکیب را بازتاب می‌دهد: محافظه‌کاری فرهنگی روستایی که بر ریاست سنتی و کرال سلطنتی متمرکز است، در کنار جمعیتی که دیرزمانی نیروی کار معادن آفریقای جنوبی را تأمین کرده و اکنون آزادانه از مرزی عبور می‌کند که بیشتر سواتی‌ها آن را دردسری اداری می‌دانند نه جدایی‌ای واقعی.