اروتیک دیمبا

دیمبا (خودنام Ovadhimba) مردمی کوچک از دامداران نیمه‌کوچ‌نشین و گله‌دار گاو در پایین‌دست رود کونن‌اند که روستاهایشان در مرز خشک میان جنوب غربی آنگولا و شمال غربی نامیبیا قرار دارد. آنان به خانواده گسترده‌تر دامداران ناطق به زبان هررو در حوضه کونن تعلق دارند، مجموعه‌ای که همسایگانشان هیمبا، زمبا، هاکائونا و چیمبا را نیز دربر می‌گیرد، و غریبه‌ها به دلیل فرهنگ مادی و زبان مشترک اغلب آنان را با هیمبا اشتباه می‌گیرند.

جامعه و معیشت

زندگی دیمبا‌ها بر محور گله‌های گاو، بز و گوسفند سازمان یافته است که شیر، گوشت، پوست و شیربهایی را فراهم می‌کنند که پشتوانه ازدواج است. از آنجا که بارش باران در کونن کم و نامنظم است، خانوارها کوچ فصلی را پیشه کرده‌اند و دام‌ها را میان یک روستای دائمی و آغل‌های فصلی دام، بسته به وضعیت چراگاه و آب، جابه‌جا می‌کنند. همانند دیگر مردمان هررو، دیمبا‌ها نسب را از راه نظامی دوگانه می‌شمارند: هر فرد هم به تبار پدری (oruzo) تعلق دارد که آتش مقدس اجدادی و گاوهای آیینی را اداره می‌کند، و هم به تبار مادری (eanda) که انتقال ارث ثروت از آن می‌گذرد. هر روستا آتشی مقدس (okuruwo) دارد که میان کلبه اصلی و آغل گاوها نگهداری می‌شود و پیوند زنده خانواده با نیاکانش به شمار می‌رود. قدرت در دست مردان ارشد و بزرگان تبار است و اختلافات از طریق شوراها حل‌وفصل می‌شود، نه از راه هیچ‌گونه رهبری متمرکز قبیله‌ای.

ظاهر و آرایش

زنان دیمبا پرنمایش‌ترین حاملان سبک زیبایی سنتی گروه‌اند. بسیاری از آنان پوست و مو را با otjize می‌پوشانند، خمیری از چربی کره و پودر اخرای قرمز که جلایی مسی می‌بخشد، از آفتاب محافظت می‌کند و ایده‌آل زیبایی ویژه کونن را نشان می‌دهد. موها به گیس‌های بلند آغشته به اخرا بافته می‌شود و زنان متأهل ممکن است سربند چرمی یا پارچه‌ای بر سر بگذارند؛ دختران و زنان دامن‌های چین‌دار از پوست نرم‌شده بز یا گوساله می‌پوشند، همراه با زیورهای آهنی و صدفی، گردنبندهای مهره‌ای و خلخال‌های فلزی که طی عمر جمع می‌شود. مردان در گذشته لنگ‌هایی از پوست می‌پیچیدند، هرچند اکنون پارچه خریداری‌شده از بازار رایج است. ابزارهای روزمره، ظرف‌های شیر و زیورآلات اغلب از چوب، چرم و فلز محلی ساخته می‌شوند.

شمار دیمبا‌ها در بیشترین حد چند هزار نفر است و زبان و آداب آنان پیوندی تنگاتنگ با همسایگان دامدارشان دارد. دوری‌شان از مراکز شهری به حفظ شکل‌های کهن‌تر پوشش، دامداری و آیین کمک کرده است، حتی آنگاه که جاده‌ها، چاه‌های عمیق، مدرسه و تجارت فرامرزی به کونن نفوذ بیشتری می‌یابند. آنان همچنان نمونه‌ای مستند از فرهنگ‌های گاوداری ناطق به زبان هررو در منطقه مرزی آنگولا و نامیبیا باقی مانده‌اند.