اروتیک نامبیا

مردم نامبیا پشت یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌های مکانی زیمبابوه‌اند، هرچند کمتر بازدیدکننده‌ای این را می‌داند. Hwange عنوان سلسله‌ای رئیس عالی نامبیا است. کارمندان استعماری آن را به «Wankie» تحریف کردند و آن را به معدنی زغال‌سنگ، شهری و سرانجام به بزرگ‌ترین پارک ملی کشور نسبت دادند. نامبیاها در اطراف هر سه این‌ها زندگی می‌کنند، در سرزمینی گرم و خشک در استان Matabeleland North، میان پارک و رود Zambezi، و برخی از جوامعشان آن‌سوی مرز در بوتسوانا زندگی می‌کنند.

داستان تأسیس آنان داستان جدایی است. سنت شفاهی بر این باور است که در سده هجدهم شاهزاده‌ای از روزوی به نام Sawanga دولت روزوی را در فلات مرکزی ترک گفت و با پیروانش به سمت شمال‌غرب راه افتاد. او مردمانی را که در راه دید در خود جذب کرد و پادشاهی کوچکی برای خود بنیان نهاد. عادت ساختن فلات نیز همراه او آمد. پایتخت‌های پیاپی نامبیا یعنی Shangano و Bumbusi و Mtoa، مکان‌هایی با دیوارهای سنگ‌چین خشک به سبک Great Zimbabwe هستند که در اینجا از سنگ ماسه‌ای محلی ساخته شده‌اند. یورش‌های ندبله در سده نوزدهم این پادشاهی را درهم شکست: یکی از فرمانروایان Hwange کشته شد و بسیاری از نامبیاها سال‌ها در شمال رود Zambezi پناه گرفتند و سپس به تدریج به خانه بازگشتند.

سپس زغال‌سنگ آمد و پس از آن حیات وحش، به همین ترتیب. معدنی که در اوایل دهه 1900 گشایش یافت، کارگرانی را از سراسر جنوب و مرکز آفریقا جذب کرد و نامبیاها را در منطقه خودشان به یکی از جوامع متعدد بدل کرد. منطقه شکاری که در سال 1928 اعلام شد خانواده‌ها را از زمین‌های نیاکانی بیرون راند و اکنون Bumbusi و Mtoa درون مرز پارک قرار دارند. بزرگان هنوز برای مراسم بارانخواهی دسترسی به Bumbusi را هماهنگ می‌کنند، زیرا برای آنان این مکان زیارتگاهی زنده است، نه ویرانه.

زبانی که آن را نیز نامبیا می‌نامند، زبانی بانتو است و به کالانگا، در لبه غربی گروه شونا، نزدیک‌ترین است. این ویژگی آن را از تونگا که در امتداد رود سخن گفته می‌شود و از ندبله که بر استان مسلط است متمایز می‌کند. در بیشتر سده بیستم، مدارس به زبان ندبله آموزش می‌دادند و نامبیا زبان خانگی باقی ماند. مبلغان کاتولیک فرهنگ لغت و دستور زبانی گردآوردند، فعالان محلی به فشار ادامه دادند و قانون اساسی سال 2013 نامبیا را یکی از شانزده زبان رسمی نامید. اکنون در کلاس‌های منطقه Hwange تدریس می‌شود. بیشتر نامبیاها مسیحی‌اند و کلیسای کاتولیک به‌ویژه در اینجا ریشه‌دار است، اما توتم‌های تباری که از طریق پدر به ارث می‌رسند هنوز تعیین می‌کنند که با چه کسی می‌توان ازدواج کرد، و هنگامی که باران نمی‌بارد، هنوز نیاکان خوانده می‌شوند.