اروتیک کوواله

کووالی‌ها (با املای دیگر Kuvale، و نام خودخوانده‌ی اواکووالی) مردمی شبان و گویشور به زبان هررو در استان نامیبه در جنوب غربی آنگولا هستند. آنان گاو، بز و گوسفند دنبه‌دار را در حاشیه‌های شرقی صحرای نامیب و دره‌های رودهای ژیرائول و بنتیابا، در یکی از خشک‌ترین مناطق مسکونی این کشور، می‌چرانند. کووالی‌ها به همان خانواده‌ی گسترده‌ی زبانی هررو تعلق دارند که هیمباها نیز از آن‌اند، و گاه همراه با دیگر گله‌داران نامیبه زیر عنوان موکوبال دسته‌بندی می‌شوند، هرچند هویت و نام متمایز خود را حفظ کرده‌اند.

جامعه و معیشت

گاو در کانون زندگی کووالی‌ها قرار دارد و خوراک، ثروت و وسیله‌ی پرداخت شیربها و انجام آیین‌هاست؛ شیر از اقلام اصلی خوراک است و ذبح دام عمدتاً به مراسم آیینی اختصاص دارد. محیط سخت بیابانی جابه‌جایی مداوم دام میان چاه‌ها و چراگاه‌های فصلی را ایجاب می‌کند، و کووالی‌ها از دیرباز به‌عنوان گله‌دارانی سرسخت و مستقل شناخته شده‌اند که در دوره‌های استعمار و پس از استقلال در برابر کنترل بیرونی بر گله‌هایشان ایستادگی کردند. جامعه بر پایه‌ی تبار دوگانه‌ی رایج در میان مردمان هررو سازمان یافته است: یک رشته‌ی پدرتباری که با آتش نیاکان و گاوهای مقدس پیوند دارد، و یک رشته‌ی مادرتباری که ثروت ارث‌بردنی را منتقل می‌کند. خانه‌ها پیرامون آتشی مقدس شکل می‌گیرند که برای نیاکان نگهداری می‌شود، و اقتدار در دست گله‌داران ارشد و ریش‌سفیدان تبار است. دانش منابع آب، نسب گاوها و حقوق چرا همچون میراثی حیاتی نسل به نسل منتقل می‌شود.

ظاهر و آرایش

زنان کووالی را با فراوانی زیورهای فلزی می‌توان بازشناخت: حلقه‌ها و مارپیچ‌های سنگین آهنی و مسی که بر گردن، بازوها و مچ پاها بسته می‌شوند و در طول زندگی و با ازدواج انباشته می‌شوند، همراه با گردن‌بندهای مهره‌ای و پیش‌بندها یا دامن‌های چرمی از پوست نرم‌شده. پوست و مو اغلب با گل اخرای سرخ و چربی آراسته می‌شود، و زنان شوهردار ممکن است سرپوشی شکل‌داده از چرم یا الیاف بر سر بگذارند. زیورهای بدن نشان‌دهنده‌ی جایگاه، ثروت و مرحله‌ی زندگی زن است. مردان به‌طور سنتی لنگ چرمی می‌پوشیدند و برای گله‌داری و دفاع عصا و سلاح با خود حمل می‌کردند، هرچند امروزه پارچه‌ی کارخانه‌ای در پوشش روزمره رایج است.

جمعیت کووالی‌ها چند ده هزار نفر برآورد می‌شود که در مناطق روستایی نامیبه متمرکزند. خشکسالی، از دست رفتن دام‌ها و فشارهای اقتصاد ملی در حال دگرگونی، نظام شبانی آنان را گاه‌به‌گاه تحت فشار قرار داده است، اما نگهداری گاو و آداب وابسته به آن همچنان در کانون هویت کووالی جای دارد. آنان نمونه‌ای به‌خوبی مستندشده از فرهنگ‌های گله‌داری هررو در سرزمین‌های خشک جنوب غربی آنگولا به شمار می‌روند.