اروتیک مالایی‌های کیپ

مالایی‌های کیپ با زور گرد آمدند و سپس با ایمان به هم پیوستند. تقریباً همه‌ی آنان از مردمی‌اند که کمپانی هند شرقی هلند در راه‌های کشتیرانی خود جابه‌جا کرد: مردان و زنان برده، محکومان، و شمار کمتری تبعیدیان سیاسی که بین اواخر سده‌ی هفدهم و اوایل سده‌ی نوزدهم از جاوه، سولاوسی، بنگال، ساحل کوروماندل، سری‌لانکا، ماداگاسکار و ساحل شرقی آفریقا به کیپ آورده شدند. این نام یک تصادف تاریخی است. کمتر کسی از نیاکان از شبه‌جزیره‌ی مالایا آمده بود. مالایی تنها زبان کاری تجارت اقیانوس هند بود و زبانی که اسلام نخستین بار در کیپ با آن آموزش داده شد، پس این برچسب به یک جماعت دینی چسبید نه به یک خاستگاه. سپس آپارتاید آن را رسمی کرد و «مالایی کیپ» را زیرمجموعه‌ی دسته‌ی «رنگین‌پوستان» ثبت کرد، و این یکی از دلایلی است که امروز بسیاری در این جامعه «مسلمان کیپ» را ترجیح می‌دهند.

اسلام ستون فقرات این هویت است، سنی و شافعی با بافتی پایدار از تصوف. شیخ یوسف از مکاسار در سال ۱۶۹۴ به عنوان مردی تبعیدی وارد شد. توان گورو، شاهزاده‌ای از تیدور، در جزیره‌ی روبن زندانی بود، گفته می‌شود قرآن را از حفظ نوشت، و در سال ۱۷۹۴ مسجد اوال را در خیابان دورپ بنا کرد که نخستین مسجد کشور بود. آرامگاه چنین شخصیت‌هایی که کرامات نامیده می‌شوند، با فاصله در شبه‌جزیره‌ی کیپ پراکنده‌اند و به عنوان حلقه‌ای از حفاظت بر شهر زیارت می‌شوند. این جامعه همچنین یادگاری زبانی دست‌کم‌گرفته‌شده بر جای گذاشت: معلمان مدرسه‌های دینی مدت‌ها پیش از آنکه برای زبان آفریکانس املای لاتین ثابتی پدید آید، آن را با الفبای عربی برای شاگردان خود می‌نوشتند، و به همین دلیل برخی از کهن‌ترین متن‌های باقی‌مانده‌ی آفریکانس کتاب‌های آموزشی دینی‌اند. بو-کاپ، در دامنه‌ی تپه‌ی سیگنال، محله‌ی تاریخی است و از قانون مناطق گروهی جان به‌در برد، بیشتر از آن رو که دولت آن را منطقه‌ی مالایی اعلام کرد، در حالی که منطقه‌ی دیسترِکت سیکس را که چند قدم دورتر بود با بولدوزر ویران می‌کرد. از آن زمان، نوسازی شهری فشاری بر آن آورده که تخریب هرگز نتوانسته بود، و ساکنان با حفاظت از میراث و بستن خیابان‌ها پاسخ داده‌اند. بقیه‌ی سال بر تقویمی خانگی می‌گذرد: مولود در مسجد و در خانه، رامپی‌سنی که زنان در آن برگ نارنج می‌چینند و برای کیسه‌های معطری که بعد توزیع می‌شود عطرش می‌دهند، گروه‌های سرود که آوازهای هلندی می‌خوانند که هیچ‌کس در هلند به یاد ندارد، و آشپزخانه‌ای از برِدی، دنینگ‌فلیس و کویسی‌استر که کیپ‌تاون یکجا آرام آن را از آن خود کرده است.