اروتیک محلمی‌ها

محلمی‌ها مردمی مسلمان و سنی‌مذهب و عرب‌زبان‌اند که روستاهای نیاکانی‌شان بر ارتفاعات آهکی میان ماردین و میدیات در جنوب‌شرق ترکیه قرار دارد، در ناحیه‌ای که به همین نام شناخته می‌شود. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند، این است که تا چه اندازه با قالب‌هایی که دیگران برایشان ساخته‌اند جور درنمی‌آیند. آن‌ها در استانی به عربی سخن می‌گویند که در آن کردی و ترکی بیشتر شنیده می‌شود، و روستاهایشان با طور عبدین، سرزمین تاریخی مسیحیت سریانی، هم‌مرز است. بیگانگان، بسته به اینکه چه کسی شمارش می‌کرد، آن‌ها را عرب یا کرد یا ترک ثبت کرده‌اند. بسیاری از آن‌ها خود را به سادگی محلمی می‌نامند.

زبان آن‌ها به شاخه qeltu از عربی بین‌النهرینی تعلق دارد که نام خود را از شیوه‌ای گرفته که گویشورانش عبارت I said را بر زبان می‌آورند. این زبان به عربی سنتی ماردین و موصل بسیار نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که در دمشق یا بیروت رایج است. همزیستی قرن‌ها با زبان‌های دیگر آن را با واژه‌های وام‌گرفته از ترکی و کردی و آرامی پر کرده است، و بیشتر محلمی‌ها در کنار زبان خود دست‌کم با یک زبان دیگر بزرگ می‌شوند.

منشأ آن‌ها هنوز محل بحث است. روایتی که بسیار تکرار می‌شود، می‌گوید نیاکانشان مسیحیان سریانی بودند که در دوران حکومت عثمانی به اسلام گرویدند. روایت‌های دیگر نسبشان را به قبایل عربی که در این منطقه ساکن شدند، یا به تبارهای کردی که زبان عربی را پذیرفتند، می‌رسانند. هیچ‌یک از این روایت‌ها این پرسش را حل نکرده است.

قرن بیستم آن‌ها را پراکنده کرد. از دهه ۱۹۲۰ به بعد، سختی‌های اقتصادی بسیاری از آن‌ها را به جنوب و به بیروت راند، جایی که هر کاری را که شهر عرضه می‌کرد پذیرفتند. بسیاری دهه‌ها در آنجا زندگی کردند بی‌آنکه تابعیت لبنانی داشته باشند، تا اینکه فرمان تابعیت سال ۱۹۹۴ سرانجام آن را به شمار زیادی از آنان اعطا کرد، و جامعه لبنان غالباً آنان را از کردها به شمار می‌آورد. جنگ داخلی موج دیگری را در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به آلمان غربی و سوئد و دانمارک راند. در آلمان، سال‌ها اقامت ناامن که کار را ممنوع یا محدود می‌کرد، اثری ماندگار بر جای گذاشت. جرایمی که به چند خانواده بزرگ و گسترده مربوط می‌شد نیز پوشش مطبوعاتی‌ای به همراه داشته که اغلب کل جامعه را مشکوک نشان داده است.

چه در یکی از روستاهای ماردین باشند و چه در یک بلوک مسکونی در برلین، خانوادهٔ گسترده همچنان واحد مهم است. شبکه‌های خویشاوندی که از راه تبار و روستای مبدأ ردیابی می‌شوند، ازدواج، کسب‌وکار و حمایت متقابل را شکل می‌دهند. پایبندی به آیین سنی، تقویم را تعیین می‌کند: رمضان، دو عید، و عروسی‌هایی که خویشان را از سه یا چهار کشور دور هم جمع می‌کند.