اروتیک لوگورو

لوگوروها کشاورزانی کوه‌نشین‌اند و تقریباً همه‌چیز درباره‌ی آنان از همین امر ناشی می‌شود. سرزمین‌شان رشته‌کوه اولوگورو در شرق تانزانیا است، توده‌ای پرشیب از سنگ‌های باستانی که پشت شهر موروگورو سر برمی‌آورد و آن‌قدر به اقیانوس هند نزدیک است که رطوبتش را می‌گیرد و به‌صورت باران فرو می‌ریزد. شیب‌ها چنان تند است که مزارع را باید با زاویه‌هایی در دل آن‌ها برید که از جاده‌ی پایین ناممکن به نظر می‌رسد. با این حال خانوارهای لوگورو روی همین شیب‌ها کشت می‌کنند و ذرت، کاساوا، موز و سبزیجات کافی پرورش می‌دهند تا بازارهای موروگورو و دارالسلام را تأمین کنند. جنگل‌های بالای باغ‌هایشان گیاهان و جانورانی را در خود دارند که جای دیگری یافت نمی‌شوند، و رودهایی که از آنجا سرچشمه می‌گیرند آب شهری ساحلی با میلیون‌ها نفر جمعیت را تأمین می‌کنند؛ همین باعث شده زمین لوگورو در بخش عمده‌ی یک قرن در مرکز مناقشه‌ی ملی باقی بماند.

آنان به زبان کیلوگورو سخن می‌گویند، زبانی بانتویی از خوشه‌ی ساحلی شمال‌شرقی که با زبان‌های کامی، کوتو، کوئره و زارامو در اطرافشان درهم می‌آمیزد. تقریباً همه‌ی آنان به سواحیلی هم سخن می‌گویند و این دو زبان طی نسل‌ها واژگان خود را با هم مبادله کرده‌اند. تبار مادرتباری است: زمین متعلق به تیره است و از راه مادران و برادران مادر منتقل می‌شود، بنابراین ادعای مرد بر قطعه‌زمینی معمولاً از راه خواهرش می‌گذرد نه از راه پدرش. این ترتیب از قانون زمین استعماری، کشت محصولات نقدی و یک قرن موعظه‌ی مبلغان مذهبی درباره‌ی شیوه‌ی درست سامان دادن به خانواده جان به در برده است. کاتولیسیسم با پدران روح‌القدس در اواخر سده‌ی نوزدهم وارد شد و در ارتفاعات ریشه‌ی عمیقی دواند. اسلام زودتر و از جهت دیگری آمد، از طریق راه‌های کاروان‌رو از ساحل، و دامنه‌های پایین و دشت‌ها را در دست دارد. هیچ‌یک از این دو، سروکار دیرینه با باران را کنار نزد. زیارتگاه کولِلو در کوه‌های اولوگورو، پیشگوگاهی غاری مرتبط با بارندگی و باروری، مراجعانی بسیار فراتر از سرزمین لوگورو داشت و داروی آب که جنگ ماجی ماجی در سال 1905 نامش را از آن گرفت، به همین زیارتگاه بازمی‌گردد. پنجاه سال بعد لوگوروها جنگی کوچک‌تر از آن خود به پا کردند. افسران کشاورزی بریتانیایی به ساخت تراس‌های اجباری در سراسر این رشته‌کوه دستور دادند، خانوارها از ساختن آن‌ها سر باز زدند، و رویارویی سال 1955 این طرح را پایان داد و به ملی‌گرایان تانزانیا نمونه‌ای مطالعاتی داد از این‌که بهسازی استعماری از پایین چگونه حس می‌شد. لوگوروها امروز کشاورز، بازرگان، معلم و مهاجر به شهرهای ساحلی‌اند، و کوه‌ها همچنان جایی است که مردم از آن برخاسته‌اند.