اروتیک لیسلا

لیسلا مسلمانان ساحلی شمال بورو هستند، جزیره‌ای بزرگ در استان مالوکوی اندونزی. این ترکیب ساحل و ایمان است که آن‌ها را در جزیره‌ای که با چند قوم دیگر در آن زندگی می‌کنند متمایز می‌کند. مردم بورو اصیل به درون جنگلی جزیره و طایفه‌های کوهستانی آن پیوند دارند، در حالی که لیسلا به دریا می‌نگرند. روستاهایشان در امتداد ساحل شمالی قرار گرفته‌اند، جایی که خانواده‌ها ماهی می‌گیرند و باغ‌هایی از کاساوا، ذرت و نارگیل دارند. برای قرن‌ها، جهان گسترده‌تر از راه دریا به آن‌ها می‌رسید: بازرگانان، نمایندگان سلطان‌های دوردست و بعدها مقامات هلندی که به ندرت به عمق سرزمین می‌رفتند.

زبان آن‌ها که به نام Li Enyorot نیز خوانده می‌شود، به گروه Sula-Buru از زبان‌های Central Malayo-Polynesian تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن، زبان بورو که در درون جزیره گفته می‌شود و زبان امبلائو که در جزیره کوچکی در جنوب‌شرقی ساحل بورو گفته می‌شود، هستند. خویشاوند چهارمی به نام کایلی زمانی در اطراف خلیج هم‌نام آن گفته می‌شد و اکنون منقرض شده است. بیشتر لیسلا‌ها همچنین به زبان مالایی آمبونی و اندونزیایی تکلم می‌کنند که مدرسه، تجارت و دولت را پوشش می‌دهند، بنابراین خود زبان لیسلا عمدتاً زبان خانه و روستاست.

اسلام از راه سلطنت ترنات به ساحل شمالی رسید، سلطنتی که در قرن شانزدهم بورو را بخشی از حوزه نفوذ خود می‌دانست. از آن زمان، زندگی لیسلا را شکل داده است، از مسجد در مرکز روستا تا ریتم روزه ماه رمضان. سپس شرکت هند شرقی هلند در قرن هفدهم آمد و در خلیج کایلی دژی ساخت و جوامع ساحلی را به تجارت خود کشاند. در سراسر مالوکو، ساحلی مسلمان که رو به درون‌سرزمینی مسیحی یا سنتی دارد الگویی کهن است و در بورو این خط مذهبی هنوز به‌دقت با هویت قومی همراستاست.

قرن بیستم، بیگانگان را با شمار بسیار بیشتری به جزیره آورد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹، دولت سوهارتو دشت واپئو را به‌عنوان مستعمره کیفری برای بیش از ده هزار زندانی سیاسی به کار گرفت، از جمله رمان‌نویس Pramoedya Ananta Toer. زندانیان مجبور شدند مزارع برنج را در آنجا پاکسازی کنند و سپس آن مزارع، مهاجرانی از سایر نقاط اندونزی را جذب کردند. بورو در سطح ملی به روغن کایوپوت نیز شهرت دارد که از برگ‌های درختی با پوست کاغذی به دست می‌آید و در سراسر علفزارهای جزیره می‌روید. برای لیسلا، تعلق همچنان به روستای خانگی، مسجد و ساحلی ختم می‌شود که خانواده‌هایشان نسل‌ها روی آن کار کرده‌اند.