اروتیک کوتو

کوتو مردمان دشت‌های کم‌ارتفاع سرزمین اولوگورو در شرق تانزانیا هستند. همسایگان لوگوروی آنان بر دامنه‌های تند و بارانخیز کوهستان سکونت دارند. کوتوها بر زمین گرم‌تر و هموارتری زندگی می‌کنند که از پای تپه‌های جنوبی و شرقی در استان موروگورو گسترده است. ارتفاع، بیش از هر دیوار سخت فرهنگی، این دو قوم را از هم جدا می‌کند و بیگانه‌ای ممکن است تفاوت چندانی میان زبان‌هایشان نشنود. با این همه، کوتوها نام و هویت ویژه‌ی خود را نگه داشته‌اند.

کیکوتو به گروه روو از زبان‌های بانتو تعلق دارد. زارامو، کوره، کامی و لوگورو نیز در همین گروه قرار دارند که از ساحل اقیانوس هند به سوی داخل کشور گسترش یافته است. سواحیلی، که آن هم زبان بانتوی ساحلی است، کوتوها را به بقیه‌ی کشور پیوند می‌دهد و اغلب نخستین زبانی است که در بازارها، مدارس و ادارات دولتی شنیده می‌شود. بیشتر کوتوها مسلمانند، عمدتاً به این دلیل که تجارت ساحلی تا عمق سرزمین نفوذ کرد. اسلام ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند، می‌گوید مردان در نماز جمعه چه بپوشند و شکل‌دهنده‌ی عروسی و تشییع جنازه است. اقلیتی مسیحی نیز وجود دارد.

پیوند خویشاوندی از راه مادر منتقل می‌شود. مانند زارامو و لوگورو، کوتوها به کمربندی از اقوام مادرتبار در سراسر شرق تانزانیا تعلق دارند. در این جوامع فرد به تبار مادری می‌پیوندد و حقوق زمین به طور سنتی از طریق مادر و برادرانش منتقل می‌شد، نه از طریق پدر. این نظام ناچار شده است جایی برای قواعد ارث اسلامی و قوانین ملی زمین باز کند.

تاریخ درست از میان سرزمین کوتو گذشته است. در قرن نوزدهم، جاده‌ی کاروان‌ها از ساحل تا دریاچه‌ی تانگانیکا از این دشت‌ها می‌گذشت و عاج و اسیران را حمل می‌کرد. این رفت‌وآمد پارچه، تفنگ، زبان سواحیلی و اسلام را نیز به همراه آورد. ریچارد برتون در سال 1857 از آنجا گذشت، نام این ناحیه را K'hutu ثبت کرد و آن را تب‌زده و نکبت‌بار یافت. این داوری احتمالاً بیش از آنکه از این مکان بگوید، از مسافری بیمار در فصل باران حکایت دارد. کوتوها هنوز در همان جایی زندگی می‌کنند که آن روایت‌ها یافته‌شان بودند و دشت‌های پایین کوهستان را کشت می‌کنند.