اروتیک کامنشیک‌ها

کامنشیک‌ها روس‌هایی با نشانی بسیار ویژه‌اند. آن‌ها از نسل مؤمنان قدیمی، دهقانان گریخته و فراریان از دولت‌اند که در طول قرن هجدهم به درهٔ بالایی رود بوختارما در آلتای جنوبی رخنه کردند. این سرزمینی از دره‌های تنگ و خط‌الراس‌های بلند است که در آن زمان هیچ دولتی در عمل بر آن فرمان نمی‌راند. نامشان از kamen می‌آید که به معنای «سنگ» است، واژهٔ قدیمی روسی سیبری برای کوهستان. «زندگی در سنگ» یعنی زیستن دور از دسترس مأموران مالیاتی، افسران سربازگیری و کشیشان کلیسای رسمی. پس از نام رودخانه، آن‌ها را بوختارمانی نیز می‌نامند.

ریشه‌های آن‌ها به جنگل‌های کنار رود کرژنتس در منطقهٔ نیژنی نووگورود برمی‌گردد. خلوتگاه‌های پنهان مؤمنان قدیمی در آنجا تا زمانی که دولت در دوران پطر کبیر آن‌ها را از هم پاشید، پایداری کردند. پناهندگان هم ایمان و هم نامی را با خود به شرق بردند: در سراسر سیبری، مؤمنان قدیمی از این تبار هنوز کرژاک نامیده می‌شوند. در آلتای، فراریان از خدمت سربازی و کارگرانی که از معادن و ذوب‌گاه‌های امپراتوری گریختند به آن‌ها پیوستند. بسیاری نیز با افسانهٔ بیلوودیه کشیده شدند، سرزمینی پنهان از مردمان آزاد و ایمان دست‌نخورده که گفته می‌شود جایی آن سوی کوه‌ها قرار دارد. برای دهه‌ها، این سکونتگاه‌ها از شکار، ماهیگیری، زمین‌های کوچک و تجارت زندگی کردند و وجود خود را تا جای ممکن آرام نگه داشتند. در سال 1791 کاترین بزرگ آن‌ها را بخشید و با شرایطی غیرعادی به امپراتوری پیوند داد. آن‌ها مالیات‌گزار شدند، وضعیتی که معمولاً به بومیان سیبری داده می‌شد، نه به دهقانان روس.

ایمان زندگی روزمره را سامان می‌دهد. مؤمنان قدیمی اصلاحات کلیسایی قرن هفدهم پاتریارک نیکون را رد می‌کنند. آن‌ها با دو انگشت صلیب می‌کشند و از کتاب‌های پیش از اصلاحات به زبان اسلاوی کلیسایی دعا می‌خوانند. به سنت، ریش نگه می‌دارند، از تنباکو دوری می‌کنند و ظرف‌های جداگانه برای بیگانگان کنار می‌گذارند. آن‌ها روسی سخن می‌گویند، پاره‌ای از اسلاوی شرقی در منطقه‌ای که زبان‌های همسایه، قزاقی و آلتایی، ترکی‌اند. این دره به آن‌ها شغلی متمایز نیز بخشید: کشاورزان بوختارما به زنبورداری و پرورش گوزن مارال شهرت یافتند که شاخ‌های مخملیِ آن‌ها برای تجارت داروی چینی فروخته می‌شد.

الحاد شوروی و جمع‌سازی کشاورزی فشار سختی بر جوامعی وارد کرد که بر پایهٔ جدایی مذهبی بنا شده بودند. پس از 1991 دره بوختارما در کشور مستقل قزاقستان قرار گرفت و مانند بسیاری از جمعیت روس منطقه، بسیاری از خانواده‌ها از آن زمان به روسیه کوچ کرده‌اند. این نام به عنوان هویتی که خانواده‌ها در دو سوی مرز حمل می‌کنند، زنده می‌ماند. در میان متدینان، آیین کهن هنوز برگزار می‌شود.