اروتیک یانتسای

یانکای‌ها (Yancai) مردمی کوچ‌نشین از دشت‌های نزدیک دریاچه آرال و شمال دریای خزر بودند. منابع چینی از قرن 2 پیش از میلاد تا قرن 3 میلادی آنان را توصیف کرده‌اند و منابع بعدی آنان را در شمار آلان‌ها می‌آورند که بازماندگانشان امروز اوستی‌های شمال قفقاز هستند. یانکای‌ها هرگز درباره خودشان ننوشتند. آنچه می‌دانیم از دیپلمات‌ها و مورخان سلسله هان است که از انتهای دور جاده ابریشم به سوی غرب می‌نگریستند، پس تصویر از فاصله‌ای بسیار دور ترسیم شده است، هرچند در برخی جاها واضح‌تر از آن است که انتظار می‌رود.

نخستین گزارش از Zhang Qian بود که در کتاب Sima Qian با عنوان Shiji آمده است. این گزارش یانکای‌ها را حدود 2,000 لی شمال‌غربی Kangju قرار می‌دهد، قدرت دشتی بر میانه رود Syr Darya، و آنان را xingguo یعنی کشور متحرک نامیده است: سرزمینی که هرجا گله‌هایش بروند، آنجا می‌رود. بیش از 100,000 تیرانداز داشتند و در کنار پهنه آبی عظیمی بی‌ساحل زندگی می‌کردند که مورخ حدس زد شاید دریای شمال باشد. پژوهشگران هنوز درباره اینکه این دریا آرال بوده یا خزر اختلاف دارند. منابع بعدی جزئیات بیشتری می‌افزایند. در Weilüe آمده که یانکای‌ها زمانی ضعیف و زیر فرمان Kangju بودند، اما دیگر نبودند، که همراه آب و چراگاه کوچ می‌کردند و سرزمینشان به سمور معروف بود. در Hou Hanshu گزارش شده که نام دولتشان را به Alanliao تغییر داده بودند، در شهرها زندگی می‌کردند، و تقریباً مانند مردم Kangju لباس می‌پوشیدند و زندگی می‌کردند و زیر اقتدار آن قرار داشتند. همچنین آب‌وهوای معتدل و فراوانی کاج و علف سفید را یادآور می‌شود.

پژوهشگرانی که تلفظ کهن این نام را بازسازی می‌کنند، مدت‌هاست یانکای‌ها را به آورسی‌ها پیوند می‌دهند. آورسی‌ها کنفدراسیونی سارماتی بودند که Strabo آنان را میان رود دون و دریای خزر جای داده است. او آنان را چنان ثروتمند توصیف کرد که طلا می‌پوشیدند و گفت کالاهای هندی و بابلی را که با شتر حمل می‌شد مبادله می‌کردند. بیشتر پژوهشگران این پیوند را می‌پذیرند، اما ثابت نشده است. اگر درست باشد، یانکای‌ها به زبانی ایرانی شرقی و خویشاوند سکایی سخن می‌گفتند. آنگاه نام تازه به این معنا بود که به اتحادی بزرگ‌تر و تهاجمی‌تر در دشت پیوستند، نه اینکه ناپدید شده باشند.

آن اتحاد دور رفت. آلان‌ها به پارت و ارمنستان تاختند و در سراسر شمال قفقاز ساکن شدند، و برخی تا گال، ایبری و شمال آفریقا همراه وندال‌ها رفتند. زبان اوستی، که هنوز در روسیه و گرجستان گفته می‌شود، بازمانده زنده آن خط است. یانکای‌ها از این جهت برجسته‌اند که یکی از معدود مردمانی هستند که هم جغرافی‌دانان چینی و هم جغرافی‌دانان یونانی‌رومی توصیفشان کرده‌اند، و هر یک بی‌آنکه از دیگری خبر داشته باشد، از دو سوی مخالف اوراسیا می‌نوشته است.