اروتیک هه‌هه

قوم هِهِه ساخته شد، نه این‌که به ارث رسیده باشد. در میانه‌ی سده‌ی نوزدهم، ارتفاعات جنوب Great Ruaha ده‌ها زعامت کوچک داشت که به زبان‌هایی بسیار نزدیک به هم سخن می‌گفتند و مشخصاً از هیچ‌کس فرمان نمی‌بردند. یورش جنگجویان نگونی که از جنوب آفریقا به سوی شمال پیش می‌راندند، این محاسبه را دگرگون کرد. زعیمی به نام Munyigumba واحدهای سیاسی همسایه را زیر یک فرماندهی گرد آورد، سپرهای بلند و تاکتیک‌های هنگی نگونی‌ها را به کار گرفت و آن‌ها را عقب راند. در کمتر از یک نسل، مردمش نامی، دولتی و آوازه‌ای یافتند، و آن نام معمولاً به فریادی منسوب است که هنگام نبرد سر می‌دادند.

پسرش Mkwawa که کوتاه‌شده‌ی Mkwavinyika و به معنای فاتح سرزمین‌های بسیار است، این اتحادیه را به ارث برد و از پایتخت حصارکشیده‌ی Kalenga اداره کرد؛ حصاری از خاک کوبیده به درازای میل‌ها که گرداگرد شهر سلطنتی کشیده شده بود. در اوت ۱۸۹۱، هِهِه‌ها در Lugalo به ستونی آلمانی کمین زدند و فرمانده‌اش را با بیشتر نیرویش کشتند؛ یکی از بدترین شکست‌هایی که نیروهای استعماری آلمان در هر جای آفریقا متحمل شدند. آلمانی‌ها در ۱۸۹۴ با توپخانه بازگشتند و دیوار Kalenga را فروریختند. Mkwawa گریخت و چهار سال دیگر به‌عنوان مرد گریزان جنگید، سپس در ژوئیه‌ی ۱۸۹۸ به جای آن‌که اسیر شود، خود را کشت. سرش را بریدند و به آلمان فرستادند. ماده‌ی ۲۴۶ معاهده‌ی ورسای بازگرداندن آن را به نام مشخص کرد، که سرانجام در ۱۹۵۴ انجام شد، و جمجمه اکنون در موزه‌ای کوچک در Kalenga نگهداری می‌شود. کمتر مردمی هستند که حاکمیتشان در یک معاهده‌ی صلح اروپایی به‌عنوان بندی درباره‌ی یک عضو بدن ثبت شده باشد.

امروز هِهِه‌ها بیشتر کشاورز و دامدارند و بر فلات Iringa، در ارتفاع، ذرت و لوبیا می‌کارند و شهر Iringa در مرکز این امور قرار دارد. نام این شهر از واژه‌ی هِهِه برای استحکامات گرفته شده است. زبان کیهِهِه از خانواده‌ی بانتو است و آن‌قدر به بِنا و سانگو نزدیک است که گویشورانش بی‌دردسر میان آن‌ها جابه‌جا می‌شوند، هرچند سواحیلی کار مدرسه، بازار و دولت را انجام می‌دهد. مسیحیت همراه ایستگاه‌های مبلغان آمد و ماند: کلیساهای لوتری و کاتولیک در این‌جا فراوان‌اند و جمعیت مسلمان کوچک‌تری نیز در کنارشان زندگی می‌کند. آیین‌های کهن‌تر بیشتر به حاشیه‌ی تقویم رانده شدند تا این‌که ناپدید شوند، و در لحظه‌های مهم هنوز نیاکان خوانده می‌شوند. تبار از پدر به فرزند می‌رسد و خاندان حاکم Muyinga هنوز به‌عنوان یک تبار اعتبار دارد، حتی بی‌آن‌که دولتی برای اداره در کار باشد.