اروتیک گوره

گوئره‌ها که خود را باگوئره می‌نامند، مردمی بانتوزبان در شرق اوگاندا هستند. ریشهٔ واژهٔ گوئره نام این مردم، زبانشان لوگوئره و سرزمینشان بوگوئره را دربر می‌گیرد. این سرزمین دشتی، کم‌ارتفاع و مرطوب است و در غرب کوه الگون و جنوب‌شرق دریاچهٔ کیوگا قرار دارد و امروز بیشتر در نواحی بوداکا، کیبوکو و پالیسا جای می‌گیرد. در دو دههٔ گذشته این منطقه به چند ناحیهٔ جدید تقسیم شده است. این منطقه پیش از هر چیز سرزمینی کشاورزی است. ارزن، کاساوا و سیب‌زمینی شیرین خوراک خانوارها را فراهم می‌کند و در دوران حکومت استعماری، پنبه به‌عنوان محصول نقدی ترویج شد. برنج اکنون لبه‌های باتلاقی رودخانه‌هایی مانند مپولوگوما را پر می‌کند که به سوی شمال و به کیوگا می‌ریزد.

زبان لوگوئره به شاخهٔ نیانزای شمالی از زبان‌های بانتو تعلق دارد، همراه با لوگاندا و لوسوگا. این سه زبان چنان به هم نزدیک‌اند که گویشوران آن‌ها بدون دشواری زیاد سخن یکدیگر را می‌فهمند. آنچه بوگوئره را متمایز می‌کند همسایگانش هستند. ایتسوها در شمال و، در خود پالیسا، به زبانی از شاخهٔ نیلی شرقی سخن می‌گویند. جوپادولاها در جنوب‌شرق به زبانی از خانوادهٔ لو سخن می‌گویند. باگیسوها در شرق و بانیول‌ها در جنوب نیز به زبان‌های بانتو سخن می‌گویند، اما از شاخه‌های دیگر این خانواده. با یک سفر کوتاه، تقریباً به هر سویی که بروید، از یک مرز زبانی عبور می‌کنید.

تاریخی که باگوئره‌ها روایت می‌کنند به سوی غرب اشاره دارد و سنت‌های شفاهی بسیاری از تبارها را به بونیورو و جابه‌جایی‌های پیشین پیرامون دریاچهٔ کیوگا پیوند می‌دهند. پیش از حکومت استعماری، گوئره‌ها پادشاهی نداشتند و اقتدار در دست رؤسای تبار بود. نقطهٔ عطف حدود سال 1900 بود، زمانی که سمی کاکونگولو، ژنرال گاندایی که با بریتانیایی‌ها همکاری می‌کرد، به شرق پیش رفت. او بوداکا را یکی از نخستین پایگاه‌های خود ساخت و سپس به مبالی رفت. سپس عاملان باگاندا به ادارهٔ منطقه در چارچوب ناحیهٔ استعماری بوکدی کمک کردند. نفوذ گاندا هنوز به‌آسانی قابل تشخیص است، به‌ویژه در گومسی و کانزو که در مراسم رسمی پوشیده می‌شوند.

بیشتر باگوئره‌ها مسیحی‌اند، عمدتاً آنگلیکن یا کاتولیک، و اقلیتی مسلمان نیز وجود دارد. ایمان و تبار کنار هم جریان دارند. عضویت در تبار هنوز در ازدواج‌ها، در مذاکرات شیربها و در تدفین اهمیت دارد، صرف‌نظر از کلیسا یا مسجدی که خانواده به آن می‌رود. باگوئره‌ها همچنین رهبر فرهنگی‌ای با عنوان ایکومبانیا دارند. این نقش نمادی برای زبان و آداب است و بیانگر این باور است که بوگوئره صدای خاص خود را در میان همسایگانی بزرگ‌تر و پرسروصداتر دارد.