اروتیک گودودین‌ها

گودودین‌ها مردمی بریتونی از شمال پس از دوران رومی بودند که سرزمینی تقریباً میان خلیج فورث و رود تاین را از حدود سده‌ی پنجم تا زمانی در اختیار داشتند که آنگل‌های برنیسیا در سده‌ی هفتم بر آنان چیره شدند. پس از آن در نورثومبریا جذب شدند و نامشان بیشتر از راه شعری که ولز نگاه داشت باقی ماند. آنان همان مردمی بودند که جغرافی‌دانان رومی با نام ووتادینی ثبت کرده بودند، قبیله‌ای با مرکزیت شهرک بلندی تراپرین لاو در لوثیان شرقی که به‌نظر می‌رسد با روم بهتر از بیشتر همسایگانش کنار می‌آمد. گنجینه‌ی تراپرین، توده‌ای از نقره‌ی رومی تکه‌تکه‌شده که در سال 1919 از دل تپه بیرون کشیده شد، اغلب کمک‌هزینه تفسیر می‌شود: امپراتوری پرداخت به قبایل آن سوی دیوار هادریان را ارزان‌تر از نگهداری پادگان در آنجا می‌یافت. با ترک قدرت رومی از بریتانیا، ووتادینی‌ها به گودودین بدل شدند، پادشاهی‌ای که مرکز اصلی‌اش Din Eidyn بود، همان صخره‌ای که امروز قلعه‌ی ادینبورگ بر آن قرار دارد، و ناحیه‌ای دورافتاده به نام Manaw Gododdin در سرِ خلیج فورث، پیرامون استرلینگ. به گفته‌ی سنت ولزی، از مانائو رهبری به نام Cunedda پسرانش را به جنوب برد تا Gwynedd را بنیان نهند، و پادشاهان ولزی سده‌های میانه نسب خود را به او رساندند.

زبانشان بریتونی بود، همان زبان سلتی که ولزی، کورنیش و برتون از آن برخاسته‌اند، در صورت شمالی‌اش که پژوهشگران آن را کامبریک می‌نامند. این زبان، زبان همان چیزی بود که نویسندگان بعدی ولزی Yr Hen Ogledd می‌نامیدند، یعنی شمال کهن، کمربندی از پادشاهی‌های بریتانیایی که Rheged و Strathclyde را دربرمی‌گرفت، با گیلیک در غرب، پیکتی در شمال و انگلیسی که از جنوب‌شرقی می‌رسید. تا سده‌ی ششم مسیحی شده بودند: جنگاوران در شعر به کلیسا می‌روند و پیش از سوار شدن توبه می‌کنند. این شعر Y Gododdin است که به شاعر Aneirin نسبت داده می‌شود. حدود سال 600 پادشاه Mynyddog Mwynfawr گروه جنگاوری را یک سال تمام در Din Eidyn با مِید (شرابی از عسل) مهمان کرد و سپس به جنوب، به Catraeth، که احتمالاً Catterick در یورکشایر است، فرستادش؛ آنجا آنگل‌ها آن را نابود کردند. آنچه باقی مانده روایت نبرد نیست، بلکه رشته‌ای از مرثیه‌هاست، یک مرد در هر بار: چه کسی بخشنده بود، چه کسی تیزرو بود، چه کسی کلاغ‌ها را سیر کرد. یک بند جنگجویی را می‌ستاید و می‌گوید او Arthur نبود، و شاید این کهن‌ترین ذکر بازمانده از این نام باشد.

سرانجام Din Eidyn در حدود 638 به دست آنگل‌ها افتاد و گودودین دیگر یک نهاد سیاسی نماند. مردمانش در همان‌جا ماندند و نورثومبریایی و سپس اسکاتلندی‌های دشت‌نشین شدند. میراثش دو راه رفت: به ادینبورگ و لوثیان، که نام‌هایشان به Din Eidyn و به پادشاه افسانه‌ای Lleuddun پیوند دارد، و به ولز، که شعر را به‌عنوان سنگ‌بنای ادبیات کلاسیک خود نگاه داشت.