اروتیک سمیگالی‌ها

سمیگالیان مردمی بالتیک بودند که از حدود قرن پنجم تا پایان قرن سیزدهم، زمانی که فرقهٔ لیوونی سرانجام کمرشان را شکست، در سرزمین هموار و حاصلخیز آنچه امروز جنوب مرکزی لتونی و شمال لیتوانی است کشاورزی می‌کردند. بازماندگان در لتونیایی‌ها و لیتوانیایی‌ها حل شدند و نام آنان در زمگاله باقی مانده است، یکی از چهار منطقهٔ تاریخی لتونی. آنان دشت‌نشینان شرق بالتیک بودند. در حالی که کورونیایی‌ها بر ساحل کار می‌کردند و لاتگالی‌ها سرزمین دریاچه‌های شرقی را در دست داشتند، سمیگالیان بر بهترین زمین کشاورزی منطقه نشسته بودند، در کرانه‌های رودهای لیلوپه و موشا، و قدرتشان را بر پایهٔ غلات، اسب و رشته‌ای از دژهای چوبی بر تپه‌ها بنا کردند: ترووته، مژوتنه، دوبله، راکته و سیدابره. حتی نام آنان محل بحث است: گوش لتونیایی در زمگاله معنای «پایان زمین» را می‌شنود و گوش لیتوانیایی در ژیمگالا معنای «انتهای شمالی» را می‌شنود. زبانشان از شاخهٔ بالتیک شرقی بود و بسیار نزدیک به لتونیایی و لیتوانیایی، و تقریباً تنها از نام مکان‌ها و شمار اندکی نام شخصی در وقایع‌نامه‌های آلمانی و لاتین شناخته می‌شود. این زبان تا حدود سال 1500 در لتونیایی محو شده بود. دین آنان بت‌پرستی بالتیک بود و برخلاف چند تن از همسایگان، سمیگالیان مردگان خود را دفن می‌کردند نه می‌سوزاندند. در گورستان‌های هموارشان، مردان و زنان با سرهایی در دو جهت مخالف آرمیده‌اند؛ مردان با نیزه، تبرهای حدقه‌دار و کارد پهن تک‌لبهٔ جنگی، و زنان با حلقه‌های برنزی گردن، دستبندهای مارپیچ و زیورهای زنجیری. تجارت از راه رود لیلوپه رو به پایین به بندرگاهی می‌رفت که آلمانی‌ها آن را «بندر سمیگالیان» می‌نامیدند؛ بندری آن‌قدر مهم که در سال 1200 پاپ تجار را از استفاده از آن منع کرد تا تردد از شهر تازه‌تأسیس آلمانی ریگا بگذرد.

هرگز یک دولت واحد نبودند، بلکه مجموعه‌ای از ناحیه‌ها بودند که زیر فرمان رؤسایی قرار داشتند که وقایع‌نامه‌ها آنان را پادشاه یا دوک می‌خوانند. ویستاردس از ترووته در دهه‌های 1210 و 1220 ریگا و لیتوانی را به جان هم انداخت و سپس علیه صلیبیان برخاست. در سال 1236 سمیگالیان و ساموژیتیان در نبرد ساوله برادران شمشیر را چنان کامل نابود کردند که این فرقه در شوالیه‌های توتونی ادغام شد. آخرین رهبر بزرگ، نامیسیس، در سال 1279 پس از آنکه لیتوانیایی‌ها فرقه را در آیزکراوکله شکست دادند برخاست، ترووته را بازپس گرفت و به سوی ریگا پیش راند، سپس وقتی ورق جنگ برگشت به لیتوانی عقب نشست. سیدابره حدود سال 1290 سقوط کرد و وقایع‌نگاران می‌گویند بازماندگان سمیگالی دژهای خود را با دست خود سوزاندند و ده‌ها هزار نفر به جنوب، به سوی لیتوانی رفتند؛ رقمی که کسی به آن اعتماد ندارد و مهاجرتی که کسی در آن تردید ندارد. آنان که ماندند لتونیایی‌های زمگاله شدند و آنان که رفتند مردم لبهٔ شمالی لیتوانی شدند. نامیسیس در دوران معاصر نیز حیاتی دوباره یافته است: حلقهٔ نقره‌ای بافته‌شدهٔ نامیس که لتونیایی‌ها به عنوان نشان ملی به دست می‌کنند به نام او خوانده می‌شود، بر پایهٔ رمانی از سال 1928 و نه هیچ مدرکی مبنی بر اینکه او چنین حلقه‌ای به دست می‌کرد.