اروتیک الگیو

الگیو که خود را کیی‌یو می‌نامند، مردم یک صخره‌اند. سرزمین آنان دامنه‌ی الگیو در غرب کنیا است، همان دیواری که فلات واسین گیشو در آن به پایین می‌ریزد و بیش از هزار متر تا کف دره‌ی کریو فرو می‌افتد. نسل‌ها بیشتر خانواده‌ها روی طاقچه‌های نیمه‌ی راه پایین دامنه خانه می‌ساختند، آن‌قدر بلند که از گرمای دره و مالاریا در امان باشند، و آن‌قدر پایین که از یورش‌گران فلات باز بالای سرشان دور بمانند. یک خانوار ممکن بود گله‌اش را در ارتفاعات خنک بچراند، ارزن و سورگوم را روی شیب بکارد، و بز و کندوی زنبور را در دره‌ی خشک پایین نگه دارد. این زیست عمودی، سه اقلیم در فاصله‌ی یک روز راه، ویژگی‌ای است که آنان را از همسایگانشان متمایز می‌کند.

آنان یکی از مردمان کالنجین‌اند و زبانشان گویشی از کالنجین از شاخه‌ی نیلی جنوبی است که به نندی، توگن و ماراکوت آن‌قدر نزدیک است که گفت‌وگو بی‌زحمت پیش می‌رود. الگیو برچسبی است که بیرونی‌ها، که معمولاً ریشه‌اش را به ماسایی‌ها می‌رسانند، بر آنان نهاده‌اند و مدیران استعماری آن را روی نقشه ثبت کردند. کیی‌یو نامی است که مردم خودشان برای خود به کار می‌برند. جامعه بر پایه‌ی تبارهای پدرتباری بنا شده است، هر تبار حیوان توتم و قواعدی دارد درباره‌ی اینکه چه کسی با چه کسی می‌تواند ازدواج کند، و بر پایه‌ی رده‌های سنی چرخشی مشترک در سراسر دنیای کالنجین. پسران از طریق ختنه و دوره‌ای انزوا وارد رده‌ی سنی می‌شوند، و همین نقطه هنوز جایی است که مرد در برابر بزرگان و همسالان خود پاسخگو می‌شود. آیین موازی برای دختران شامل بریدن بود که کنیا آن را ممنوع کرده و اکنون جای خود را به مراسم جایگزین می‌دهد. دین کهن، آسیس را می‌خواند، خالقی که با خورشید پیوند دارد. امروز بیشتر الگیوها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، هرچند دعای خیر یک ریش‌سفید هنوز وزن دارد.

حکومت استعماری از راه زمین به آنان رسید. در اوایل قرن بیستم چراگاه‌های فلات به مهاجران سفیدپوست واگذار شد و الگیوها در منطقه‌ای محصور در امتداد دامنه جا داده شدند، و بسیاری رفتند تا به عنوان رعیت در مزارعی کار کنند که گله‌های خودشان روزگاری در آن می‌چریدند. پس از استقلال در سال 1963، خانواده‌ها با پرداخت بها راه بازگشت به ارتفاعات را خریدند و مرکز ثقل به سمت بالای تپه، به ذرت، گندم، سیب‌زمینی و لبنیات منتقل شد. در دره، معدن فلوریت در کیموارر از دهه‌ی 1970 خانواده‌هایی را آواره کرد که دعوای غرامتشان هنوز ادامه دارد. مشهورترین نشانی امروز ایتن است، مرکز شهرستان در لبه‌ی دامنه، جایی که هوای رقیق و جاده‌های خاکی سرخ آن را به پایگاه تمرین دوندگان مسافت‌های بلند از سراسر جهان تبدیل کرده، که تعداد قابل‌توجهی از آنان بومی همان‌جایند.