اروتیک کلسیتانی‌ها

Celsitani یکی از مردمان بومی ساردینیای باستان بودند که در دوران روم در این جزیره زندگی می‌کردند و امروز تنها از یک منبع شناخته می‌شوند: جغرافی‌دان بطلمیوس که حدود سال 150 میلادی آنها را در فهرست خود از قبایل ساردینیا آورد. هیچ سندی پایان کار آنها را ثبت نکرده است. به احتمال زیاد در جمعیت لاتین‌زبان جزیره حل شدند و نسل آنها امروز در میان ساردینیایی‌ها دیده می‌شود. این تنها اشاره‌ای است که وجود دارد و ارزش خواندن دقیق دارد، زیرا تمام چیزی است که در دست است. بطلمیوس جزیره را از شمال به جنوب طی می‌کند و قبایل را به ترتیب نام می‌برد. او Celsitani را کنار Corpicenses قرار می‌دهد، پس از Rucensi می‌آورد و پیش از Scapitani و Siculensi ذکر می‌کند. این یعنی آنها در نوار مرکزی یا جنوبی‌مرکزی جزیره بودند، احتمالاً دور از شهرهای ساحلی که کارتاژ و سپس روم بیشترین توجه را به آنها داشتند. پسوند لاتین‌گونه نام آنها با نام‌های دیگر این فهرست مشترک است، مانند Noritani از Nora و Solcitani از Sulci، که همگی بر پایه شهرها ساخته شده‌اند. اگر Celsitani به نام یک مکان خوانده شده‌اند، آن مکان هنوز به‌طور قطعی شناسایی نشده است.

برداشت از زمینه

آنچه درباره آنها می‌توان گفت از بافت تاریخی به دست می‌آید، نه از شهادت مستقیم. ساردینیا از عصر برنز خانهٔ فرهنگ نوراژی بود، سازندگان هزاران برج سنگی به نام nuraghi که هنوز در سراسر جزیره برپاست. قبایلی که بطلمیوس نام برده بود، پس از قرن‌ها حکومت پونیک و سپس رومی، وارث آن جهان بودند؛ حکومت رومی از سال 238 پیش از میلاد آغاز شد. احتمالاً آنها به شکلی از زبان پیش‌لاتینی سخن می‌گفتند که معمولاً سردینیایی باستان نامیده می‌شود. این زبان هرگز به‌طور گسترده نوشته نشد و عمدتاً در نام‌های جغرافیایی و چند واژهٔ پراکنده در ساردینیایی امروز باقی مانده است. در روزگار بطلمیوس، لاتین به سوی داخل جزیره پیش می‌رفت و سرانجام کاملاً پیروز شد: ساردینیایی زبانی رومانسی است و از محافظه‌کارترین زبان‌های این خانواده به شمار می‌رود. نویسندگان رومی حوصلهٔ چندانی برای داخل جزیره نداشتند. آنها ارتفاعات را Barbaria می‌نامیدند، نامی که در Barbagia باقی ماند، و با مردمان داخلی همچون چوپانان و غارتگرانی رفتار می‌کردند که باید مهار شوند، نه اینکه توصیف شوند. همین نگرش سبب شده که قبیله‌ای مانند Celsitani تنها به صورت یک مدخل خشک در جدول یک جغرافی‌دان به ما برسد، بی‌آنکه رهبر، شهر یا نبردی به آن پیوسته باشد. اینکه آیا آنها در خود ارتفاعات زندگی می‌کردند یا در حاشیهٔ آن، معلوم نیست. میراث آنها نوعی غیبت صادقانه است. Celsitani یادآور این است که بیشتر مردمان باستانی هیچ صدای خاص خود را باقی نگذاشته‌اند، بلکه تنها یادداشتی از جغرافی‌دانی بیگانه که بر گزارش‌های دست‌دوم تکیه داشت. مطالعات ژنتیکی نشان می‌دهد که ساردینیایی‌های امروز، به‌ویژه در داخل جزیره، پیوستگی بسیار قوی با جمعیت پیش از تاریخ جزیره دارند. مردمی که بطلمیوس شمرد تقریباً قطعاً ناپدید نشدند؛ بلکه دیگر با آن نام شمرده نشدند.