اروتیک بلگیت‌ها

بلگیت‌ها قومی کوچک از پانونیای باستان بودند، سرزمینی در میانه رود دانوب که امروز میان مجارستان، کرواسی، صربستان، اتریش، اسلوونی و بوسنی تقسیم شده است. آنان در قرن نخست میلادی ثبت شده‌اند و سپس در جمعیت بومی ولایت رومی جذب شدند و هیچ اجتماعی که نامشان را داشته باشد امروز باقی نمانده است. تقریباً همه آنچه از آنان می‌دانیم به یک سطر وابسته است. پلینیوس بزرگ در کتاب تاریخ طبیعی خود هنگام شمارش پانونیا، قوم‌های بزرگ کنار رودهای درافا و ساوا را نام می‌برد و سپس اقوام کوچک‌تر را تقریباً به ترتیب الفبا برمی‌شمارد: آرویاتس، آزالی، آمانتینی، بلگیتس و غیره. چون فهرست از الفبا پیروی می‌کند نه از نقشه، حتی نمی‌گوید کدام گوشه ولایت متعلق به آنان بوده است.

ماهیت آنان پرسشی باز است. مراجع معمولاً آنان را در شمار پانونیایی‌های اصلی طبقه‌بندی می‌کنند، مجموعه‌ای از قبایل که از نظر زبان و آداب به ایلیری‌های جنوبی‌تر مربوط‌اند. اما این نام به بلگاییان شمال گل نزدیک است و گروه‌های کلتی از قرن چهارم پیش از میلاد به میانه دانوب فشار می‌آوردند، از این رو اصل کلتی یا مختلط نیز پیشنهاد شده است. یک واژه برای اثبات هیچ‌یک از دو سو شواهد نازکی است. اگر کتیبه یا سکونتگاهی از آنان بوده، هنوز به‌طور قطعی شناسایی نشده است.

آپیانوس پانونیایی‌ها را به‌طور کلی چنین توصیف می‌کند که در دهکده‌ها و آبادی‌های خویشاوندی زندگی می‌کنند نه در شهرها، و شورای مشترکی ندارند؛ این امر تا حدی توضیح می‌دهد که چرا روم توانست آنان را یکی‌یکی از هم جدا کند. لشکرکشی‌های اکتاویانوس در 30s BC، جنگ تیبریوس از 12 تا 9 پیش از میلاد و سرکوب شورش بزرگ AD 6 تا 9 این منطقه را زیر کنترل روم درآورد. سپس قبایل به‌عنوان civitates سازمان‌دهی شدند، یعنی ناحیه‌های بومی که نخست افسران ارتش و بعدها خود بزرگان محلی بر آن‌ها نظارت داشتند، و احتمالاً فهرست پلینیوس همین نقشه اداری را بازتاب می‌دهد. کاسیوس دیو که در قرن سوم بر پانونیای علیا فرمانروایی داشت، مردم آن را فقیر، سخت‌زیست، خورندگان جو و ارزن و دلیرترین جنگجویانی توصیف کرد که می‌شناخت. روم شمار زیادی از آنان را به‌عنوان نیروی کمکی سربازگیری کرد.

بلگیت‌ها راهی را رفتند که بیشتر اقوام کوچک درون امپراتوری رفتند. در سراسر پانونیا، ظرف چند نسل، قبیله‌نشینان به اهالی ولایت بدل شدند: زبان لاتینی روی سنگ‌قبرها، نام‌های رومی در کنار نام‌های بومی، خدایان محلی با نام‌های رومی گرامی داشته می‌شدند، و بارزترین نمونه آن پرستش مردمی سیلوانوس در این ولایت بود. نام‌های قبیله‌ای از کاربرد افتادند و قرن‌ها کوچ بعدی، از هون‌ها، گوت‌ها، لومباردها، آوارها، اسلاوها و سرانجام ماجیارها، جمعیت دشت را دگرگون کرد. هیچ ملت امروزی ادعای بلگیت‌ها را ندارد. میراث آنان نامی در کتاب پلینیوس است و یادآور این که چه شمار زیادی از جامعه‌های دانوبی تنها به این دلیل شناخته‌اند که یکی از مدیران رومی روزی نامشان را نوشت.