اروتیک تائوریسکی‌ها

تاوریسکی‌ها قومی سلتی در جنوب‌شرقی آلپ بودند که از حدود سده‌ی سوم پیش از میلاد در منابع یونانی و رومی آمده‌اند و ظرف دو قرن، به‌عنوان نامی جدا ناپدید شدند و در استان رومی نوریکوم ادغام شدند. سرزمینشان حوضه‌ی لیوبلیانا، دره‌های رودهای ساوا و دراوا و کوه‌های آنچه اکنون اسلوونی و جنوب اتریش است بود، با جای پایی در گذرگاه‌هایی که رفت‌وآمد میان دانوب و سر دریای آدریاتیک را برقرار می‌کرد. هیچ‌کس تبار خالصی از آنان ندارد. جمعیت رومی‌سازی شد، سپس در سده‌های ششم و هفتم میلادی استقرار اسلاوها روی آن را پوشاند، و آنچه باقی مانده مدفون است: گورستان‌های مسطح سوزاندن مردگان، گنجینه‌های سکه، آهن. پلینیوس صریحاً نوشت که نوریکی‌ها پیش‌تر تاوریسکی نامیده می‌شدند. استرابون این دو را از هم جدا نگه داشت. این آشفتگی باستانی است و هرگز حل نشده است.

دو چیز به آنان وزنی بیش از شمارشان بخشید. نخست طلا. پولیبیوس از کشفی در سرزمین تاوریسکی‌ها در پس‌کرانه‌ی آکویلیا سخن گفت، جایی که کافی بود کسی دو فوت زمین را بکَند تا تکه‌های طلا بیابد: ایتالیایی‌ها سرازیر شدند، بهای طلا در ایتالیا ظرف حدود دو ماه نزدیک به یک‌سوم کاهش یافت، و سپس تاوریسکی‌ها کاوشگران را بیرون راندند و خود زمین را بهره‌برداری کردند. دوم آهن. سنگ‌آهن شرق آلپ به‌طور طبیعی غنی از منگنز است و فولادی که از آن ذوب می‌شد، که برای رومی‌ها ferrum Noricum نام داشت، آن‌قدر خوب بود که ارتش‌های رومی خواهان آن برای تیغه‌ها بودند. تجارت از طریق بازارهای تجاری بالای تپه‌ها مانند ماگدالنسبرگ در کارنتیا جریان داشت، جایی که بازرگانان ایتالیایی در میان مردم بومی سکونت داشتند. تاوریسکی‌ها سکه‌ی نقره‌ی خود را ضرب می‌کردند، ابتدا با تقلید از الگوهای مقدونی و سپس با سری‌های محلی که نام‌های شخصی سلتی بر آن‌ها نقش بسته بود. زبانشان، نوریکی، سلتی قاره‌ای بود و در دو کتیبه‌ی ناقص که با الفبای وام‌گرفته از همسایگان ونتیِ غربی‌شان نوشته شده‌اند باقی مانده است. روم با پادشاهی این منطقه پیمان دوستی داشت و در سال 113 پیش از میلاد ارتشی به شمال فرستاد تا به آن پیمان وفا کند، اما در نوریا از کیمبری‌ها شکست خورد، مکانی که هنوز بر هیچ نقشه‌ای مشخص نشده است. پنجاه سال بعد، بوریبیستا، پادشاه داکی، قدرت تاوریسکی‌ها را از شرق درهم شکست. الحاق، هنگامی که حدود سال 15 پیش از میلاد رخ داد، تقریباً آرام بود. الهه نوریا از همه‌ی این رویدادها جان به در برد و در دوره‌ی حکومت روم، مردمی که دیگر خود را تاوریسکی نمی‌نامیدند او را با نام ایزیس نوریا می‌پرستیدند.