اروتیک نارنتینی‌ها

زبان

گویشی اسلاوی جنوبی در دوره آغازین، نیای گفتار چاکاوی و شتوکاوی ساحل دالماسی (هندواروپایی، اسلاوی).

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های هندواروپایی

دین

چندخدایی اسلاوی تا تعمید در اواخر سده نهم، سپس مسیحیت آیین لاتین.

درباره نارنتینی‌ها

نارنتینی‌ها مردمی اسلاوی جنوبی بودند که از حدود سده هفتم تا سده یازدهم، زمانی که به پادشاهی کروات پیوستند، ساحل شرقی دریای آدریاتیک را بین Cetina و Neretva در جنوب کرواتی امروز در اختیار داشتند. بیگانگان نام‌شان را از رودخانه گرفتند: Narenta صورت لاتینی Neretva است. بیزانسی‌ها برای سرزمین‌شان نام دوم Pagania را داشتند، یعنی سرزمین بت‌پرستان، زیرا تا مدت‌ها پس از آن‌که هر همسایه اسلاو آنان غسل تعمید گرفته بودند، از پذیرش آن امتناع کردند و تنها در پایان سده نهم، زیر فشار قسطنطنیه، آن را پذیرفتند؛ و این پذیرش بیش از آن‌که دگرگونی دینی باشد، معامله‌ای دیپلماتیک بود. کنستانتین هفتم که یک قرن بعد می‌نوشت، هنوز آنان را Pagani می‌خواند، سه شهرستان‌شان را Rastoka و Mokro و Dalen فهرست کرده و ثبت کرده است که جزیره‌های Brač و Hvar و Korčula و Mljet از آنِ آنان بوده است.

آنان به دزدی دریایی شهرت داشتند و در آن بسیار ماهر بودند. دریانوردی به سوی ونیز از گذرگاهی باریک میان آن جزیره‌ها و خشکی می‌گذشت و نارنتینی‌ها بر آن مسلط بودند. منابع بیزانسی نام دو نوع کشتی‌شان را ثبت کرده‌اند: بزرگ‌تر آن sagena و کوچک‌تر آن condura، که هر دو کم‌عمق و تندرو بودند و برای کار در گذرگاه‌ها ساخته شده بودند نه دریای آزاد. بازرگانان ونیزی بازگشته از آپولیا را اسیر می‌کردند، ناوگان‌های تنبیهی را که برای سرکوب‌شان فرستاده می‌شد عقب می‌راندند و در سال 887 دوک پیترو اول کاندیانو را در نبردی نزدیک Mokro، نزدیک Makarska امروزی، کشتند. ونیز که نمی‌توانست آنان را از میان ببرد، بیش از صد سال خراجی سالانه برای عبور امن می‌پرداخت، تا آن‌که دوک پیترو دوم اورسئولو در سال 1000 در امتداد ساحل دریانوردی کرد و تسلیمشان ساخت. این معمولاً پایان موجودیتشان به عنوان قدرتی مستقل دانسته می‌شود، هرچند تجارتشان پس از فروپاشی حکومتشان دوام آورد: دزدان دریایی Omiš که تا سده سیزدهم همان آب‌ها را زیر پا داشتند، معمولاً به همان ریشه برده می‌شوند. از آنچه نارنتینی‌ها درباره خودشان نوشته‌اند چیزی باقی نمانده است. هرچه دربارهٔ آنان می‌دانیم از مردمی آمده که غارتشان کرده‌اند، و این نکته هنگام خواندن باید در ذهن باشد. ونیز آنان را هزینه‌ای همیشگی از کسب‌وکار می‌دید، بیزانس آنان را مزاحمی در پهلو، و خود ایشان احتمالاً هیچ‌کدام. فرزندانشان کروات‌های ساحل Makarska و دره پایین رود Neretva هستند که در همان روستاها و بر همان ساحل زندگی می‌کنند.

فنوتیپ‌های معمول: نارنتینی‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

هیچ نویسنده‌ی معاصری ظاهر آنان را توصیف نکرده است؛ ونیزی‌ها و بیزانسی‌هایی که از آنان یاد کرده‌اند بیشتر به کشتی‌هایشان علاقه داشتند. آنان جمعیتی از اسلاوهای جنوبی در کرانه‌ی شرقی دریای آدریاتیک بودند و دالماسی‌های ساحلی که از ایشان به‌جا مانده‌اند، رنگ پوستی از روشن تا زیتونی دارند و از بلندقامت‌ترین جمعیت‌های اروپا هستند. یافته‌های گورستانی از منطقه‌های چتینا و نرتوا، پوشاک معمول مناطق داخلی ساحل آدریاتیک در سده‌های نخستین قرون وسطی را نشان می‌دهد: پشم و کتان، زیورهای برنزی و آهنی، و حلقه‌های گیجگاهی که به شکل حرف S در دو سوی سر قرار می‌گرفتند، و شمشیرها و مهمیزهایی از نوع کارولنژی که معدود مردانی را که توان خریدنشان را داشتند مشخص می‌کنند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره نارنتینی‌ها

نارنتینی‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی نارنتینی‌ها گویشی اسلاوی جنوبی در دوره آغازین، نیای گفتار چاکاوی و شتوکاوی ساحل دالماسی (هندواروپایی، اسلاوی). است.

نارنتینی‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان نارنتینی‌ها چندخدایی اسلاوی تا تعمید در اواخر سده نهم، سپس مسیحیت آیین لاتین. است.