اروتیک تائورینی‌ها

تاورینی‌ها مردمی از عصر آهن در حوضهٔ بالایی رود پو بودند، در منطقه‌ای که امروز پیمونت در شمال‌غربی ایتالیا نامیده می‌شود. آنان آن سرزمین را در طول چند سدهٔ پایانی پیش از میلاد نگه داشتند و در سدهٔ یکم پیش از میلاد به‌عنوان مردمی مستقل از میان رفتند و در ایتالیای رومی ادغام شدند؛ جمعیت دشت تورین امروز به‌سادگی نسل آنان است. قلمروشان حوضه‌ای بود که پو از کوه‌های آلپ بیرون می‌آید و رود دورا ریپاریا به آن می‌پیوندد، با گذرگاه‌های غربی در پشت سرشان و جادهٔ ورود به سرزمین گال‌ها پیش رویشان. نویسندگان باستان در این توافق نداشتند که آنان چه بودند. پلینی آنان را از تبار کهن لیگوری می‌دانست، منابع دیگر آنان را سلتی به حساب می‌آورند و پژوهش نوین بیشتر به واژهٔ «سلتو-لیگوری» می‌رسد که بیش از آنکه یک مقوله باشد، اعترافی است. بالای رود پو سده‌ها منطقهٔ درهم‌آمیزی بود: جمعیت‌های لیگوری زیر لایهٔ مهاجران سلتی قرار داشتند، و تاورینی‌ها محصول این وضعیت بودند نه استثنایی بر آن. آنان چیزی به زبان خود ننوشتند، بنابراین هر آنچه در دست است گواهی یونانی و رومی است به‌علاوهٔ آنچه از زیر خاک بیرون آمده.

جایگاهشان در مدارک کوتاه و خشونت‌بار است. در سال 218 پیش از میلاد، هانیبال با سپاهی که به خوراک و تصمیم نیاز داشت، از کوه‌های آلپ به سرزمین تاورینی‌ها فرود آمد. تاورینی‌ها با اینسوبرس‌ها که از پیش با کارتاژ متعهد شده بودند در جنگ بودند و پیشنهاد دوستی او را رد کردند. او مرکز اصلی آنان، تاوراسیا، را محاصره کرد، در سه روز تصرفش کرد و کسانی را که مقاومت کرده بودند کشت: نخستین شهر ایتالیا که در جنگ دوم پونیک سقوط کرد، و نمایشی بود برای هر جامعهٔ دیگری که از دشت تماشا می‌کرد. ادغام رومی منطقه در سدهٔ بعد هیچ ردپای چشمگیری از آنان در منابع باقی نگذاشت، که خود پاسخی از نوع خودش است. در دوران آگوستوس، مستعمره‌ای به نام Augusta Taurinorum بر سرزمین آنان بنا شد و شبکهٔ خیابان‌های آن هنوز در بلوک‌های مستطیلی مرکز تورین خوانا است. این بازماندهٔ واقعی تاورینی‌هاست: نه زبان، نه رسم، بلکه یک نام و یک طرح. گاو روی نشان مدنی تورین شوخی‌ای بعدی با واژهٔ لاتینی taurus است، از سده‌های میانه است نه باستان، و شواهدی برای پرستش گاو نر تاورینی نمی‌دهد، همان‌قدر که نام شهر نمی‌دهد.