اروتیک بوکلی‌ها

بوکلی‌ها مردم بوکا کوتورسکا، یعنی خلیج کوتور، هستند: آبراهه‌ای عمیق و شاخه‌شاخه در ساحل آدریاتیک مونته‌نگرو، جایی که کوه‌های آهکی تقریباً عمودی به درون آب فرو می‌روند. آنان یک قوم منطقه‌ای هستند، نه یک ملت. اگر از یک بوکلی ملیتش را بپرسید، پاسخ مونته‌نگرویی، صرب یا کروات خواهد بود، که عمدتاً به خانواده و کلیسا بستگی دارد، اما دلبستگی به خلیج در زیر هر سه جریان دارد و اغلب بر آن‌ها مقدم است. آنچه ایشان را از مونته‌نگرویی‌های کوهستان‌نشین که درست بالای سرشان زندگی می‌کنند جدا می‌کند، دریاست و چندین قرن نگریستن به غرب از فراز آن.

کوتور و همسایگانش از 1420 تا 1797 زیر فرمانروایی ونیز بودند. عثمانی‌ها تا دهه‌ی 1680 هرسگ نووی و ریسان را در اختیار داشتند و اتریش در قرن پیش از 1918 کل خلیج را اداره می‌کرد. نتیجه ساحلی اسلاوی‌زبان با کاخ‌های سنگی ونیزی و کلیساهای باروک است، با گونه‌ای محلی از زبان صربی‌کرواتی پر از وام‌واژه‌های ونیزی برای قایق‌ها، آشپزخانه و آب‌وهوا. پراست، که امروز خانه‌ی چند صد نفر است، زمانی برای سراسر آدریاتیک ناخدا تأمین می‌کرد، و در 1698 پتر کبیر اشراف‌زادگان جوان روس را برای آموختن دریانوردی به آنجا فرستاد. نیروی دریایی بوکا، یک انجمن برادری دریانوردان که مدعی است در سال 809 بنیان نهاده شده، همچنان هر فوریه با یونیفورم‌های سیاه، شال‌کمر و تپانچه‌های عتیقه حاضر می‌شود تا رقص زنجیری خود را برای قدیس تریفون، قدیس حامی کوتور، اجرا کند. یونسکو این سنت را در 2021 ثبت کرد.

بیشتر بوکلی‌ها ارتدوکس شرقی‌اند، با اقلیتی کاتولیک رومی با ریشه‌های دیرینه در اطراف کوتور، تیوات، پراست و پرچان. این دو جماعت چنان نزدیک به هم زیسته‌اند که کلیسای قدیس لوقا در کوتور نسل‌ها دو محراب داشت، یکی برای هر آیین. هر سال در 22 ژوئیه، در مراسم فاشینادا، مردان پراست صفی از قایق‌های پر از سنگ را به سوی بانوی صخره‌ها پارو می‌زنند، جزیره‌ای کوچک که نیاکانشان با دست روی یک آب‌سنگ ساخته‌اند، و سنگ‌ها را در آب می‌ریزند تا جزیره بالای آب بماند.

قرن بیستم سهم کاتولیک‌ها را کاهش داد و جنگ‌های دهه‌ی 1990 پناهندگانی آورد که ماندگار شدند. سیاست همچنان از همان شکاف‌های کهن پیروی می‌کند: در همه‌پرسی استقلال 2006، هرسگ نووی با اکثریت قاطع علیه خروج از اتحاد با صربستان رأی داد، در حالی که کوتور و تیوات به سوی دیگر گرایش داشتند. امروز کشتی‌های کروز اسکله‌ی کوتور را شلوغ می‌کنند، زرادخانه‌ی دریایی سابق تیوات به مارینای سوپرقایق‌های تفریحی تبدیل شده، و کمتر کسی هنوز در تمام سال درون باروهای کوتور زندگی می‌کند. دریانوردی همچنان یک حرفه‌ی واقعی است. کوتور افسران ناوگان تجاری تربیت می‌کند و در بسیاری از خانواده‌های بوکلی کسی هست که روی کشتی‌ای با پرچم خارجی در دریا دور از خانه است.