اروتیک والون‌ها

والونی‌ها جمعیت فرانسوی‌زبان جنوب بلژیک هستند که در زمین‌های تپه‌ماهور جنوب مرز زبانی زندگی می‌کنند؛ مرزی که کشور را میان بروکسل و آردن تقریباً به دو نیم می‌کند. هویت آن‌ها با این مرز گره خورده است، خطی که از اواخر قرن نوزدهم سخت‌تر شده و از یک پیوستار دوزبانهٔ آرام به یکی از پیامدسازترین شکاف‌های داخلی اروپای غربی بدل شده است. والونی بودن تا حدی یعنی زندگی در سمت جنوبی آن خط و سخن گفتن به زبان جنوب.

این زبان در کاربرد روزمره فرانسوی است، اما زیر آن والونیِ اصیل قرار دارد، زبانی رومیایی که همراه با فرانسوی و نه از آن تکامل یافته و واژگان و تغییرات آوایی‌ای از لاتین را حفظ کرده که فرانسوی از دست داده است. والونی به پیکاردی و گویش نرماندی سواحل مانش نزدیک‌تر است تا به فرانسوی معیار پاریسی که در مدارس آموزش داده می‌شود. این زبان عمدتاً نزد سالمندان باقی مانده، در ترانه‌ها، در تئاتر کاباره، و گهگاه در تابلوی یک شهرداری، و تلاشی آرام برای جلوگیری از ناپدید شدن کامل آن در جریان است. امروزه بیشتر والونی‌ها تک‌زبانه به فرانسوی بزرگ می‌شوند و والونی را، اگر اصلاً بخوانند، همچون یادگاری کنجکاوی‌برانگیز از میراث خود می‌نگرند.

خود این منطقه به شیوه‌ای صنعتی است که گردشگران معمولاً آن را نمی‌بینند. والونیا در قرن نوزدهم موتور محرکهٔ بلژیک بود، با فولاد لیژ، زغال‌سنگ بوریناژ و شیشهٔ شارلروا، و برای مدتی یکی از ثروتمندترین گوشه‌های قاره به شمار می‌رفت. فروپاشی آن صنایع در نیمهٔ دوم قرن بیستم چشم‌اندازی از خانه‌های ردیفی آجری، سرچاه‌های خاموش معدن و تپه‌های سرباره به جا گذاشت که جنگل‌های توس آن‌ها را بازپس گرفتند. ثقل اقتصادی به شمال، به بلژیک فلاندری منتقل شد و بخش بزرگی از سیاست والونی معاصر از این وارونگی سرچشمه می‌گیرد. فلات آردن در جنوب شرقی، جنگلی و کم‌جمعیت، که رود موز و شاخه‌هایش از آن می‌گذرند، چهرهٔ دیگر این منطقه را نشان می‌دهد: روستاهای کوچک سنگی، شهرهای دره‌های رودخانه‌ای و میدان‌های نبرد 1914 و 1944.

کاتولیسیسم والونیا را عمیقاً شکل داد، اما اکنون تنها اندکی بر زندگی روزمره حاکم است. همان‌طور که در دیگر نقاط اروپای غربی، عمل دینی کاهش یافته است، در حالی که چارچوب فرهنگی باقی مانده است: جشن‌های کلیسای محلی، سنت‌های کارناوال مانند ژیل‌های بنش با ماسک‌های مومی و کلاه‌های پر شترمرغ، و دسته‌های آیینی در شهرهایی چون مون که هر تابستان اژدها در آن‌ها گردانده و از پا درآورده می‌شود. این‌ها نه چندان اجراهای فولکلوریکی برای بازدیدکنندگان، بلکه بیشتر تعهدات مدنی موروثی‌اند که مردمی که آن‌ها را برپا نگه می‌دارند جدی می‌گیرند. منش والونی که در نوشته‌های دربارهٔ منطقه پدیدار می‌شود، طنزآمیز، ضد روحانیت با وجود زمینهٔ کاتولیک، علاقه‌مند به غذای ساده و بحث‌های طولانی، بهتر است به‌عنوان تصویری منطقه‌ای از خود خوانده شود نه یک ویژگی تأییدشده، اما پایداری آن بی‌دلیل نیست.